119.000

119.000 kinderen worden er jaarlijks in Nederland door hun ouders of een ander familielid mishandeld. Slechts 20 procent komt aan het licht, dus het aantal kinderen dat dagelijks in grote duisternis leeft, is nog veel groter. Er moeten maatregelen genomen worden, zo lees ik in het Parool, en de oplossing wordt gezocht in het verplichten van een opvoedcursus voor (aanstaande) ouders.  Dan mogen we dus allemaal op cursus, want zijn we niet allemaal ouder, ook als we zelf (nog) geen kinderen hebben? Waar opvoeden in veel landen wordt gezien als de verantwoordelijkheid van de twee directe ouders, is voor mij opvoeden veel meer een taak van de gemeenschap, iets wat we met elkaar doen. Opvoeden bestaat grotendeels uit de reflectie van onze eigen manier van leven en zijn. Het feit dat mishandeling en daarmee verwaarlozing op zo’n grote (vaak nog onzichtbare) schaal voorkomt, laat zien hoe lastig opvoeden is. Het is zoveel meer dan ‘iets’ wat we doen, en ligt zoveel meer verscholen in hoe we leven en zijn. Mishandeling is niet iets van deze tijd, want het vindt al decennialang plaats. Er zijn tal van boeken over geschreven en tv programma’s over uitgezonden, maar het lijkt alsof er niet veel veranderd is. Hoe we opvoeden legt veel bloot over hoe we ons verhouden tot onszelf, anderen en het leven. Wat ik aan mij geef, kan ik aan jou geven, niet meer, en zeker ook niet minder.  Als opvoeder ben je een continue reflectie naar je kind en wordt elke stap gevolgd. Onze stappen laten een continue imprint achter voor de volgende generaties. Elke keuze die ik maak, is als het ware een spiegel voor een ander. Dus wat voor spiegel zijn we, elke dag weer? Ik kijk naar een aantal foto’s van bekende Nederlanders met de tekst ‘Ik kijk niet weg’. Als slechts 20 procent van het aantal mishandelingen aan het licht komt, vraag ik me af of die zin klopt. Kijken we niet dagelijks de andere kant op als het gaat om eigen verantwoordelijkheid voor alle keuzes die we maken? Leven we werkelijk als gemeenschap samen, waarbij we ons niet alleen verantwoordelijk voelen voor ons eigen thuis en kroost, maar in de realisatie dat elke stap een impact heeft op alles en iedereen om ons heen? Naar mijn mening kijken we nog heel vaak weg en doen we dit al heel lang. Misschien mogen we allemaal wat eerlijker naar onze eigen stappen kijken en daar dus wat minder van wegkijken. De duisternis waar zoveel kinderen in leven momenteel is een duisternis waar de ouders vaak zelf ook in leven.  En hun eigen ouders ook in geleefd hebben. Gedrag komt altijd ergens vandaan. Je kan maar zoveel licht reflecteren naar een kind, wat je eerst zelf leeft. Een cursus is een aanvulling, geen oplossing. Een eerlijke afsluiting van het artikel, want geen enkele cursus is een oplossing. Als we mishandeling naar kinderen willen stoppen, mogen we eerst de mishandeling  naar onszelf stoppen. Elke stap die we zetten die niet in waardering,  respect, liefde, zorg en aandacht voor onszelf en daarmee de ander wordt gezet, is een vorm van mishandeling.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares