2 miljoen

Wat doen we met 2 miljoen Servische vluchtelingen? , stond er gisteren als grote kop op de voorpagina van de krant. De manier waarop de vraag gesteld was, deed me denken aan bijvoorbeeld: wat doen we met de schoonfamilie op tweede kerstdag, zoiets. Zo’n vraag waar we eigenlijk niet veel mee willen, maar waar we wel iets mee moeten. De vraag bleef bij mij hangen en ik merkte dat ik me er geen voorstelling van kon maken, zo’n grote groep met mensen, families, die op de vlucht zijn. Ik ben een groot voorstander van het leven als leerschool te zien en jezelf te ontwikkelen (te groeien) als mens. Ook wel evolutie geheten. Als ik naar zo’n kop in de krant kijk, vraag ik me echter af of we als mensheid wel zo enorm gegroeid zijn. 1000 jaar geleden was er oorlog, nu nog steeds. Als eeuwen lang zijn er mensen op de vlucht, nu nog steeds. De VS heeft al meerdere invallen gedaan in landen onder de noemer “wij helpen jullie”, maar zonder resultaat. Geweld met geweld bestrijden, je zou denken dat we nu toch wel weten dat dit niets helpt. Blijkbaar niet. Misschien zouden we wat minder tijd moeten steken in technische ontwikkelingen, grotere gebouwen, een landing naar de maan,  en nog nieuwere computers. Dan kunnen we die tijd benutten in ons, ons mensen. Dan kunnen we elkaar de vraag stellen: hoe gaat het écht met ons? Hoe gaan we met elkaar om, maar nog belangrijker, hoe ga jij met jou om? Hoe staan we in het leven en waar ligt mijn verantwoordelijkheid? Best leuke vragen voor op een agenda! Dan is er misschien ook tijd om écht even stil te staan bij wat we met 2 miljoen vluchtelingen gaan doen. We hebben het namelijk over mensen, mensen zoals jij en ik. Geen verschil, maar precies gelijk.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares