2 minuten stilte

Vanavond mogen we 2 minuten stil zijn. Mmmm. Ik weet nog goed toen ik als klein kind met mijn familie thuis op de bank zat en tv keek op 4 mei. Ik begreep er niet zoveel van en ik vroeg aan mijn moeder: “Maar wat moet ik dan doen tijdens die twee minuten mam?” (super lang namelijk, 2 minuten stil zijn…). Waarop mijn moeder zei dat ik aan al die mensen kon denken die tijdens de oorlog overleden waren. “Maar daar ken ik toch niemand van?”. Nee dat klopt zei mijn moeder, denk maar aan Robert, mijn vader, jouw opa die je nooit gekend hebt, hij is overleden in Indonesië tijdens de oorlog. Denk maar aan hem. Toen kneep ik hard mijn ogen dicht en vol overgave dacht ik aan hem, 2 hele minuten lang. Dit doe ik eigenlijk nog steeds. Nu vanuit mijn thuis op de bank, en ook al begrijp ik het nu veel beter, het voelt nog steeds heel goed om aan hem te denken.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares