Het nu

Een tijd terug las ik elke maand de Happinez, deed ik veel yoga en las ik heel veel zogenaamde spirituele boeken. Ik had de overtuiging dat ik als maar veel deed, zoals bijvoorbeeld lezen over acceptatie of in het nu zijn, ik het dan vanzelf ook zou leven. Met andere woorden, ik had een vanzelfsprekendheid dat als je iets weet, je het dan ook leeft. Ik las de artikelen in de Happinez met een enorme gulzigheid en kon me overal in vinden. Maar deed ik er ook iets mee….? Ik las het boek ‘de kracht van het Nu’ en vond het geweldig, maar leefde ik nadat ik het boek uit had ook in het nu? Ik ben naar stiltedagen en weken geweest en heb workshops gevolgd, maar hoe leefde ik eigenlijk van dag tot dag, met mijn enorme anxiousness en onrust? Ik heb alle yogahoudingen gedaan die je maar kan bedenken, maar had ik werkelijk contact met mijn lijf? Kortom, ik heb ontzettend veel gedaan, ontzettend veel gezocht en heel veel gereisd maar ondertussen was ik verder van mezelf verwijderd dan ooit en leefde ik behoorlijk in een spirituele illusie. En al helemaal niet in het nu. In het nu leven was toen voor mij veels te confronterend, want dit betekende dat ik echt verantwoordelijkheid mocht gaan nemen voor mijn keuzes en dat ik heel eerlijk moest gaan toegeven wat ik voelde en wat er aan de hand was. En dan lijkt het leven opeens een stuk minder spiritueel……niets geen vuurwerk, niets geen verlichting, maar echt dealen met wat zich aandient. Niet altijd rozengeur en maneschijn kan ik je verklappen maar ik kan niet anders zeggen, ik heb nu wel een leven dat heel waar, écht en rijk voelt. Des te minder ik ben gaan doen, des te meer er ruimte was om te zijn. Mijn relatie met mezelf voelt sterker dan ooit en nu, na heel wat jaren, weet ik uit eigen ervaring wat de kracht van het nu is. Niet continu, maar ik heb steeds meer zo mijn momenten…

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares