4/5 mei

Ik kijk naar alle mensen die op het grasveld bij het herdenkingsmonument  in Naarden-Vesting staan. Sommigen van hen hebben een boeket bloemen in hun hand. Op weg ernaar toe hangt er een deken van stilte om het stadje heen. Een half uur voordat we met z’n allen twee minuten stil zijn, voelt het altijd alsof we ons aan het voorbereiden zijn om straks echt stil te zijn. Althans, om niet te praten, geen muziek te draaien of auto te rijden. Echte stilte zit van binnen en is een kwaliteit van zijn waarbij er niets gevraagd, verwacht of opgedrongen wordt van of aan je omgeving.

Op 4 mei herdenken we mensen van wie we gehouden hebben, die we nooit hebben ontmoet, die nu in oorlog leven, die in het verzet hebben gezeten, en die hebben gevochten en gestreden. We herdenken de doden, mensen zoals jij en ik, en hopen met elkaar dat dit, een dergelijke oorlog, nooit meer zal plaatsvinden. Terwijl we na afloop weer teruglopen, vraag ik me af hoe iedereen die hier aanwezig is, straks als ze thuis zijn, verder gaan met hun leven achter gesloten deuren. We hebben al tachtig jaar geen wereldoorlog meer gehad, maar oorlog kent vele gezichten, vele expressies. Er vindt nog steeds elke dag oorlog plaats, in onze hoofden, lichamen, onze keuzes, in onze conversaties, in relaties, op het werk, in de relatie die we met onszelf hebben, in onze manier van spreken en in onze bewegingen.

Hoe leven we met onszelf als niemand kijkt? Hoe leven we met onze geliefden en onze kinderen als de gordijnen dichtgaan? Het is onze manier van leven en zijn die ervoor gaan zorgen dat er niet nog een wereldoorlog komt. Vandaag vieren we dat we 27028 dagen geleden zijn bevrijd van de Duitse bezetting. We vieren de vrede en de democratie met elkaar. Voor mij is de oorlog pas echt over als we in harmonie leven met onszelf en met elkaar, ook achter gesloten deuren, als niemand kijkt. Deuren en muren zijn een illusie, net als grenzen. Het is één leven, één wereld, waarin onze harten in harmonie met elkaar mogen zingen. In de kwaliteit van stilte kunnen we elkaar als gelijken ontmoeten. Dan hebben we geen festival of vlaggen nodig om onze bevrijding te vieren, maar vieren we onszelf en elkaar om wie we zijn. Dan leven we vandaag in harmonie en vanuit ons hart en morgen ook. Morgen is vandaag. Als onze harten in het zingen samenkomen, waarbij niemand de solo heeft, pas dan zal de oorlog écht over zijn.

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares