All at once

Het blijft toch raar, als je op Nu.nl leest dat je tieneridool is overleden. Zo was dit twee jaar geleden het geval bij het overlijden van de enige echte Michael J. (ik had vroeger een poster van hem en ben één keer naar zijn concert geweest en was toen verliefd op hem en moest toen huilen omdat ik niet nog een keer naar hetzelfde concert mocht) en vandaag is dit de enige echte Whitney H. Ik weet nog heel goed toen zij voor het eerst in de jaren ’80 bij de tv show van Ivo Niehe optrad. Ik keek dat programma altijd en Whitney was toen als 18-jarige een echt groentje en zong daar ‘All at once” (als ik me goed kan herinneren). Toen totaal onbekend maar niet lang daarna in vrij korte tijd wereldberoemd. Waarschijnlijk is dit ook wel de reden van haar enorme terugval en bijbehorende verslaving. Zoveel buitenkant, maar oh zo leeg van binnen. Ik kon in ieder geval al haar liedjes meezingen, had volgens mij al haar lp’s, vond haar clips fantastisch en vond haar ook vreselijk knap. Volgens mij wilde ik toen ook, weliswaar heel kort, zangeres worden. Godzijdank was dit niet de bedoeling. Ongelofelijk wat roem met iemand kan doen. Het komt toch wel regelmatig voor, de dodelijke combinatie van wereldster, ‘medicijnen’ en een hotelkamer. Wel zo rustig, schreef ik vandaag naar mijn zus, dat wij een fijn huis hebben én niet beroemd zijn. Echt, ik moet er niet aan denken. En al die kids bij de Voice op vrijdagavond willen niets lievers. Talent of niet, ze gaan voor beroemd zijn. Maar ja, ik wilde als kind ook graag Annie zijn en in een musical spelen. Godzijdank was ook dit niet de bedoeling (en daarbij was ik geen wees). Zou er echter één wereldster zijn, vraag ik me af, die wel gelukkig is. Ik vermoed van niet. Als je zo jong al zo beroemd bent, wanneer heb je dan de tijd om jezelf te leren kennen en van binnen naar buiten te leven. Tegen zo’n enorme leegte kan geen pijnstiller of fles drank op.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares