Alleen eten

Ik loop langs dé slager van de Utrechtsestraat, daar waar de lamsworstjes van horen zeggen erg lekker zijn. Heb ik behoefte aan vlees, vraag ik mezelf. Ja, dat heb ik, en ik loop naar binnen. Ik ga mezelf trakteren. Ik heb veel gehoord over jullie lamsworstjes, zeg ik, als ik word geholpen.  Alleen maar lovende woorden en de vrouw in de winkel glundert. Al wandelend door de motregen loop ik met vier merquez worstjes in mijn tas naar huis. Ik wil vanavond de tijd nemen voor mijn eten en een nieuwe imprint maken. Ik leg een placemat neer op tafel, doe een kaarsje aan, kook groente, maak sla en bak de worstjes met wat extra knoflook. Ik weet nog van vroeger, tijdens mijn reizen, dat ik weleens alleen uiteten ging. Ik vond dit nooit een probleem en toch ervaarde ik ook een soort van ongemak. In die tijd waren er nog geen apparaten die met een “I” begonnen, maar lazen we nog een boek. Dus daar zat ik dan, alleen aan tafel, al lezend te eten (of al etend te lezen). Je moet toch wat, dacht ik toen. Als je ons nu alleen ziet zitten, in een restaurant, thuis, cafe of in het openbaar vervoer, dan zijn we altijd bezig. We zijn nooit gewoon met onszelf aan het zitten, een kop thee aan het drinken of ons broodje of avondmaaltijd aan het eten. Het gaat altijd gepaard met een telefoon, I-pad, krant, tv, tijdschrift, laptop, muziek of koptelefoon. Veel mensen vinden alleen eten saai, ongezellig en wie weet ook wel confronterend, zonder dat we dit wellicht willen toegeven. Veel mensen koken niet voor zichzelf, om wat voor redenen dan ook, maar vaak omdat we dit teveel moeite vinden. Zonde van de tijd of het is leuker om voor anderen te koken. Ik zit aan mijn tafel en eet. Mijn bord ziet er feestelijk uit, ik heb wat extra koriander over mijn salade gestrooid, er zit een citroentje in mijn water en de worstjes zijn nu al favoriet. Ik eet en ben met mezelf. Niets mis mee, dit ga ik vaker doen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares