Alles is even belangrijk

Commitment, het is zo’n mooi woord, maar wat betekent het eigenlijk? Ik gebruik het woord regelmatig, en hoor het ook veel om mij heen, maar het is zinvol om soms even stil te staan om te kijken of je het woord ook werkelijk leeft. Vorige week na een coaching sessie is mij duidelijk geworden dat ik zeker commitment heb, maar dat ‘ie niet overal hetzelfde is. Ik kan en mag dus met veel meer commitment leven. Dit betekent niet dat ik meer moet doen, maar dat ik meer verdieping kan aanbrengen in wat ik doe. Voor mij is commitment een verkering tussen JA zeggen en verantwoordelijkheid nemen, waarbij iets of iemand mijn volledige aanwezigheid krijgt. Ik zeg wel degelijk JA tegen het leven, maar niet alle onderdelen van dit leven krijgen dezelfde toewijding en aandacht. Kortom, er zijn sommige aspecten, momenten, bezigheden of personen die ik nét iets belangrijker vind. Een klein en wellicht herkenbaar voorbeeld: mijn belastingaangifte. Zeker niet mijn favoriete bezigheid. Ja, het hoort er nu eenmaal bij, dat weet ik heel goed, maar ik stel het graag uit. En als ik dan ook nog geld moet betalen, dan wacht ik daar mee. Intussen heb ik dagelijks gedachtes dat ik toch echt mijn aangifte moet doen, waarop mijn hoofd dan zegt: daar heb ik nu even geen zin in, dat komt morgen wel. En zo zijn er wel vaker gedachtes met als hoofdthema ‘nu even niet, daar heb ik even geen zin in, dat komt nog wel’, of ik hoop dat iemand anders het doet. Gevalletje van verantwoordelijkheid afschuiven. Maar als alles even belangrijk is, waarom vind ik het dan leuker om bijvoorbeeld mijn blog te schrijven dan om mijn belastingaangifte te doen? Vorige week had ik een week vrij gepland om aan mijn eerste boek te schrijven. Ik had deze week vol geclaimd, totdat ik me liet afleiden. Er was bijna niets meer over van die week, omdat er ‘opeens’ allemaal andere afspraken tussen waren gekomen. Is dat de schuld van die afspraken? Nee, daar kies ik zelf voor, omdat ik andere dingen belangrijker maak. Sinds mijn coaching sessie van vorige week heb ik mezelf op een commitment programma gezet, zonder einddatum. Dat is namelijk het mooie aan commitment, en ook aan het leven, dat het altijd in beweging is en kan verdiepen. Het moment dat ik werkelijk JA zei tegen mijn boek schrijven (en ik al mijn afspraken had afgezegd) kon ik voelen hoe die JA in alle aspecten van mijn leven heeft doorgewerkt. Ik zeg JA tegen commitment en dan gebeurt er van alles. Ik heb inmiddels mijn belastingaangifte gedaan en ook meteen betaald. Afgerond en klaar. En zo ben ik alle gebieden in mijn leven aan het onderzoeken: wat vind ik nog belangrijker, waar ben ik niet echt vol aanwezig en breng ik dus niet alles van mij? Commitment heeft met het nemen van verantwoordelijkheid te maken, in alles. Het schoonmaken van de keuken na het eten is net zo belangrijk als een afspraak voor werk, tanden poetsen en het sturen van een mail, en mijn ene werk is niet beter of belangrijker dan mijn andere werk. De ene persoon is niet liever of leuker waardoor hij/zij meer mijn oprechte aandacht krijgt. Nee, alles en iedereen is even belangrijk. En zit er wel een verschil tussen, dan is dat mijn eigen waarde oordeel wat er tussen zit. Dus niets afraffelen, gehaast doen of even snel tussendoor, dat klopt niet. Alles mag evenveel zorg, liefde en zorgvuldigheid krijgen. Commitment begint bij mezelf, en hoe toegewijd ik aan mij ben. Aan mezelf, aan het leven en aan wat ik hier te doen heb. Dat is de basis voor alles. En gedachtes als: oh, daar heb ik nu even geen zin in, dan gaat het opeens weer over mij, en mijn persoontje. Elk moment is even belangrijk, jij en ik zijn even belangrijk. En om dit te leven, dat is een grote oefening! (en ik word er vroeger wakker van….).

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares