Alles mag er zijn

Ik heb ooit, lang geleden, een tijdje bij ABN AMRO bank gewerkt op een afdeling waar, op z’n zachts gezegd, veel speelde. Twee collega’s spraken niet met elkaar en dit had een enorme impact op het team. Ik was een grote pleaser, zei nooit wat ik voelde of observeerde, en vermeed conflicten als de pest. Niet alleen conflicten, maar elke vorm van reactie of weerstand. Terwijl ik alles voelde, haarfijn door had wat er niet klopte en welke spelletjes er onder tafel gespeeld werden, hield ik mijn mond dicht. Aardig gevonden worden was voor mij lange tijd belangrijker dan eerlijk zeggen wat ik voel. We kunnen echter heel lang onze mond houden, maar ons lichaam niet. Tijdens een overleg met een directielid van het Raad van het Bestuur erbij, kon ik de charade niet meer aan. Ik barstte in tranen uit en kon niet meer stoppen met huilen. Ik zal de stilte die toen volgde nooit meer vergeten. Mijn tranendal gaf niet alleen mijzelf opluchting, maar ook het gehele team. Alsof mijn verdriet in dat moment een doorbraak was voor iedereen. Ik kreeg na afloop van de meeting nog een persoonlijk mailtje van het directielid, met een waardering naar mij toe en of het inmiddels weer een beetje beter ging. Gaandeweg heb ik geleerd, waarbij velen jaren zijn verstreken, om expressie te geven aan wat ik voel. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij anderen en in groepen. En ja, soms doe ik dat nog niet, omdat ik bang ben voor reactie, weerstand, niet aardig gevonden te worden of wat dan ook. Afgelopen dinsdag tijdens de Verkering met Jezelf avond voor vrouwen vroeg ik aan de groep: mag het er gewoon zijn? Mag het verdriet er zijn, als dat er is, mag de vermoeidheid er zijn, als je je moe voelt, mag de frustratie er zijn, mag de rauwheid er zijn, het gevoel van leegte, rouwen om iemand die overleden is, kortom, mag alles er zijn? Nee, was het antwoord, heel vaak niet. We zijn te druk, we moeten door, het komt niet uit, er is iets belangrijkers, we willen geen reactie of we vinden het te spannend om te laten zien hoe het werkelijk met ons gaat. Met name op werk is dit een behoorlijke uitdaging. We hebben veel redenen en excuses waarom dat wat er is, er niet mag zijn. We kroppen het op, we duwen het weg, we veroordelen of parkeren het, voor een later moment. Maar vaak komt er geen later moment, en zodoende slaan we het op in ons lichaam.  Met alle gevolgen van dien. Maar wat als alles er mag zijn, stel ik weer als vraag. Een moment van stilte volgt. Dat is kwetsbaar, spannend en soms ongemakkelijk. Maar diep van binnen weten we het allemaal. Dat als we open en eerlijk zijn naar dat wat er is, we JA zeggen tegen onszelf. Tegen onszelf, tegen de ander, en tegen dit moment. Hieraan expressie geven is niet alleen heel waardevol en ondersteunend voor onszelf, maar voor iedereen. Deze week oefen ik met expressie te geven aan wat ik voel en te observeren waar ik dit nog niet doe. Een prachtige oefening, niet alleen voor mezelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares