Allowing

Ik gebruik als onderwerp het woord ‘allowing‘, omdat dit zo mooi klinkt, maar het betekent (ik heb het gegoogeld) “toestaan, toelaten en gunnen”. Het is dit woord wat ik vandaag (en al iets langer) aan het doorvoelen ben en ook zojuist ineens heel verdrietig over was. Ik had zo’n heerlijke huilbui (op de wc), die heel kort en krachtig was. Het was zo’n huilbui waarbij je er na afloop precies hetzelfde uitziet (vaak nog mooier, en kwetsbaarder) en je dus gewoon naar de Appie kan omdat je ogen niet opgezwollen zijn. Het was een verdriet zonder emotie, waarbij ik mocht voelen wat het echt betekent ‘to allow’ en hoe het voelt als ik dit niet doe. In welke mate laat ik mezelf toe, laat ik anderen toe, laat ik het leven toe en elk moment met al haar verschillende kleuren. Wat betekent het om echt mensen, en hun keuzes, toe te staan, wat uiteraard niet wil zeggen dat ik alles maar accepteer. Waar ga ik nog in reactie of heb ik een oordeel, hetgeen iets zegt over mij. Maar bovenal, als ik niet allow, ben ik niet in mijn liefde. Het wordt de laatste tijd steeds duidelijker wat voor mij liefde is, en vooral wat het niet is. Elke keer als ik iemand niet allow, en niet binnenlaat voor wie hij/zij is en waar hij/zij is in het leven, heb ik ervoor gekozen om geen liefde meer te zijn. Dat niet alleen, maar daarmee kies ik er ook voor om uit verbinding te gaan. En dat, kan ik je verklappen, voelt helemaal niet fijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares