Beroemd

Een paar dagen geleden zag ik een aantal keren een filmpje op Facebook gedeeld worden over een 13-jarig meisje dat onlangs door een verkeersongeval om het leven is gekomen. Het filmpje was een ‘hartverscheurende oproep’ van de vader, waarin we zijn dochter zien piano spelen. Haar grote wens was om beroemd te worden. Of wij allemaal willen helpen om deze droom, na haar dood, in vervulling te brengen. Ik heb twee seconde naar het filmpje gekeken en kon toen voelen dat het genoeg was. Waarom kijk ik naar een overleden meisje dat piano speelt, vroeg ik mezelf. Iets klopte er niet, dus ik stopte. Er zat een stuk emotionele nieuwsgierigheid in, die voor mij in dit moment ongepast voelde. De vraag die bij mij naar boven kwam, was deze: waarom willen we zo graag beroemd worden, of in dit geval, waarom wil een vader dat zijn dochter beroemd wordt, zelfs vlak na haar dood? Ook ik heb een fase gekend, dat ik heel graag beroemd wilde worden. Althans, ik was op zoek naar erkenning en dacht deze te krijgen door op tv te verschijnen. Nu terugkijkend, voelde ik me niet gezien voor wie ik was en dacht ik door iets ‘te doen’, in dit geval op tv komen, dat dit mij zou geven waar ik naar op zoek was. Gewoon Mariette zijn, voelde niet voldoende, dus dan ga je dingen doen, om maar het gevoel te krijgen dat je genoeg bent. Ik heb me toen opgegeven voor een reality programma ‘de bus’, als vervolg op big brother, waarbij een aantal mensen in een bus 24 uur per dag gefilmd zouden worden. Het programma is er nooit gekomen, godzijdank, en ik lag er na de tweede auditieronde uit. De behoefte aan beroemdheid onder met name jongeren is de laatste decennia explosief toegenomen. Dit zegt iets over ons en de maatschappij waarin we leven. Maar niet alleen jongeren hebben deze behoefte, ook onder volwassenen is daar die hang naar erkenning en bevestiging, waardoor we regelmatig keuzes maken, met als doel gezien te worden of applaus te krijgen. De drang naar presteren, naar herkend worden, op tv willen komen of duizenden likes krijgen op facebook laat voor mij zien dat we onszelf niet genoeg vinden. We willen anders, meer, groter, meeslepend en beroemd, waardoor we voorbij gaan aan hoe groots en uniek we allemaal zijn. Alles draait tegenwoordig om doen, waarbij het zijn stuk volledig in de schaduw staat.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares