Bescherming

Als het koud is, doen we een dikke jas aan. Als het regent, hebben we een paraplu. Als de zon schijnt, smeren we een zonnecreme op ons gezicht. Bij een hard geluid stoppen we onze vingers in onze oren en als we op een scooter zitten, doen we een helm op. We beschermen ons waar mogelijk, tegen wind, kou, warmte, lawaai, nattigheid, een ongeluk, vallen of ziek worden. We sluiten verzekeringen af, we doen sloten op onze deuren en ramen en we houden onze kinderen goed in de gaten dat ze niet vallen. Maar is dit onze enige bescherming of beschermen we ons ook op een andere manier? Een bescherming die wellicht niet direct zichbaar is, maar wel door alles en iedereen voelbaar. Als we in de ochtend ons huis uit lopen, zijn we dan volledig open, kwetsbaar, in vol ornaat en mag de hele wereld zien wie we zijn? Laten we iedereen binnen, ongeacht wie het is en wat de situatie is? Ik kom er steeds meer achter hoe we als mensen, en ik dus ook, een bescherming hebben ontwikkeld, die voor iedereen anders tot uitdrukking komt. Een bescherming die we gebruiken om mensen niet echt helemaal binnen te laten, zodat we niet geraakt of gekwets kunnen worden. Een bescherming die we gebruiken om niet afgewezen te worden en om eventuele reacties te voorkomen. We gebruiken onze bescherming om ware intimiteit uit de weg te gaan, met onszelf en met een ander. Onlangs werd ik door iemand op mijn bescherming geattendeerd, waarvoor ik hem heel dankbaar was. Want wat probeer ik eigenlijk te beschermen, vraag ik mij af. Dat iemand ziet dat ik niet perfect ben, dat ik sommige dingen lastig vind, dat ik behoeftes heb, dat ik kwetsbaar ben, dat ik het soms niet weet, dat ik schaamte heb, dat ik het soms spannend vind om iemand echt binnen te laten of dat ik niet gekwetst of afgewezen wil worden. Het boeiende is, en daar kom ik steeds meer achter, is dat als ik mijn bescherming loslaat, er ontzettend veel moois gebeurt. Ik heb de meest geweldige gesprekken, ik accepteer mezelf steeds meer en daarmee anderen, ik ga steeds meer inzien hoe geweldig iedereen is, ik deel veel meer en kan voelen hoe verbonden we met elkaar zijn. Eigenlijk valt er niets te beschermen, en toch doen we het allemaal. Er is mij ooit gezegd dat de beste vorm van bescherming mijn eigen connectie met mezelf is. Dat waren lange tijd woorden, maar steeds meer ervaar ik hoe waar dit is. Die connectie is er altijd. Als ik daarmee de dag begin, valt er verder niets te beschermen. Behalve een jas tegen de ochtend kou dan misschien , maar ook die is met dit lekkere weer niet meer nodig.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares