Commitment, maar waaraan?

Het is zo’n mooi woord, commitment, maar wat betekent het eigenlijk, als je commitment ook daadwerkelijk leeft? Het woord in je hoofd begrijpen en afentoe uitspreken, is toch echt anders dan werkelijke stappen zetten, die commitment in zich dragen. En waar begint commitment eigenlijk? Voor mij was lange tijd commitment iets wat buiten mijzelf lag, dus aan mensen, werk, geld verdienen, zorgen dat je ergens woont, dat je er voor anderen bent, dat je elke dag opstaat, voor je relaties, partner, familie en ga zo maar door. Bij sommige dingen was mijn commitment lange tijd ver te zoeken, maar ik heb me nooit echt afgevraagd waar dit aan lag. Een lastig woord dus, waar ik lange tijd mee aan het stoeien ben geweest. En nog steeds. Want betekent commitment heel hard werken, altijd maar bezig zijn, klaar staan voor mensen en van hot naar her rennen? Gaat commitment hand in hand met veel doen? Nee, voor mij niet meer. Iemand die elke dag opstaat en naar zijn werk gaat, klaar staat voor iedereen en voldoende geld verdient, wil nog niet zeggen dat er volledige commitment is. Ook al lijkt dit op het eerste gezicht wel zo. Kan er échte commitment zijn aan wie of wat dan ook buiten jezelf, als je niet eerst betrokken bent bij jezelf? Bestaat er zoiets als commitment aan iets buiten jezelf, zonder dat er een verbinding met jezelf is? Ware commitment begint bij mij, en mijn verbinding met mij, en mijn lichaam. Ben ik in contact met mijn lichaam, in alles wat ik doe? Oftewel, ben ík er, in alles wat ik doe? Mooie vraag en mijn antwoord is nee. Heel vaak ben ik er niet. En daar ligt mijn verantwoordelijkheid, namelijk volledige toewijding aan wie ik ben en telkens weer die keuze maken om terug te keren in mijn lichaam. Als ik daarmee mijn dag begin, dan neem ik die commitment mee in alles wat ik doe. Ik mag er dus eerst voor mij zijn, en bij mij zijn, voordat ik ga doen. Ik kan nog zo toegewijd zijn aan de mensen om mij heen en het werk wat ik doe, maar als ik er zelf niet ben, dan is er geen commitment. Het heeft dus veel minder met doen te maken, en veel meer met mijn aanwezigheid. Als ik er vol ben, dan doe ik alles wat ik doe met die volheid. Als ik er vol ben, in contact, dan kan ik niet anders dan in vol contact zijn met alles en iedereen om mij heen. Een geheel andere kijk voor mij op commitment dus, en ook een diepere verantwoordelijkheid. Het werkt dus niet van buiten naar binnen, maar van binnen naar buiten. Ware toewijding aan het leven, begint bij 100 procent toegewijd zijn aan mij. Als ik er niet voor mij ben, hoe kan ik er dan voor iets of iemand anders zijn?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares