Dagje Keulen

Vanmorgen ben ik heel vroeg opgestaan om de eerste trein naar Keulen te nemen. Ik kom zelden op het station en al helemaal nooit om kwart voor 7 in de ochtend en het verbaasde mij hoeveel mensen er al op de been waren. Zelfs de Starbucks was al open. Met de internationale trein en een koffie to go ben ik op pad gegaan en het voelde echt alsof ik op avontuur was. Een avontuur dat bij mij al altijd de avond vantevoren begint, namelijk met zenuwen en ,hoe passend, reizefieber. Dit uit zich o.a. In paniek de NS bellen of mijn trein nog wel gaat. Of ik nou twee maanden of een dagje op pad ga, doet er niet toe, slapen doe ik niet en veels te vroeg sta ik al te trappelen om weg te gaan. Ik ging niet naar Keulen voor de Dom of de winkels maar omdat iemand daar was die ik graag wilde ontmoeten. Volgens mij heb ik dat nog nooit gedaan, dat ik zo lang onderweg ben omdat ik graag iemand wil zien. Voor een uur. Ik had een sessie vanmorgen bij een bijzondere jongen, rond de 20 jaar jong, en gespecialiseerd in lichaamswerk/healing gericht op vrouwen ‘issues’. Leeftijd doet er niet toe, dat blijkt maar weer, want de rust en liefde die deze jongen uitstraalt, alsof hij hier al heel wat langer rondloopt. Het voelde heel goed om naar hem toe te gaan en ik merk ook dat dit mijn voornaamste reden was om te gaan. Ik merke wel dat ik zenuwachtig was, omdat mijn hoofd zich in dit soort situaties heel erg bewust is van het leeftijdsverschil, het feit dat ik hem niet ken en dat ik een vrouw ben. Ik had een totaal geromantiseerd beeld van hem in mijn hoofd gecreerd, waarbij ik ongeveer het idee had dat ik door de Brad Pritt van Australië behandeld zou worden. Zitten mijn haren wel goed? Dat viel allemaal reuze mee….Het mooie aan deze vorm van healing (een vorm waar ik al langer mee in aanraking ben en wat ik ook zelf ga leren in juni) is dat het lichaam aan het woord is. Vantevoren worden er een paar woorden gewisseld en meer dan dat is niet nodig. Ik ga liggen en ik vertrouw erop dat het goed is. En dat was het ook. Meer dan goed. Wat een super fijne sessie en wat een kado aan mezelf. Wederom geleerd hoe belangrijk het is om goed voor mezelf te zorgen, op alle niveaus. Doe ik dit niet, dan uit dit zich in mijn lichaam, bijvoorbeeld in mijn eierstokken. Die voelen dan harder aan. Ik leer dat vrouwen veel opslaan op hun eierstokken en baarmoeder. Last of pijn van mijn onderrug is een teken dat ik moe ben en dus eigenlijk al over een grens ben gegaan. Zelden ben ik in contact gekomen met zo’n liefdevolle en subtiele manier van zorgen voor jezelf en luisteren naar je lichaam. Daarna heerlijk op een terras gezeten en genoten van in Keulen zijn met mezelf. Een feestdag, in alle opzichten. De Dom ben ik langsgelopen (die is groot trouwens!), en de winkels ook (dat zijn er veel trouwens!). Ik heb alles gekregen waar ik voor kwam, en nog meer, dus mijn dag kan niet meer stuk. En de treinreis, die vliegt voorbij. Dit is voor herhaling vatbaar.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares