Duur middagje

Ik had een dure middag vanmiddag. Duur, én heel leerzaam. Op weg naar mijn geweldige kapper in Laren reed ik nietsvermoedend op de A1, totdat er plots een zwarte citroën voor mij begon te rijden, met een knipperend rood licht “Politie”, gevolgd door “volgen”. Huh? Ik zat met een vriendin aan de telefoon, uiteraard handsfree, en kon geen enkele reden bedenken waarom ik deze ‘politieauto’ zou moeten volgen. Ik reed rustig door, denkende dat ze vast iemand achter of naast mij probeerde te seinen. Ze gingen echter niet weg en op het moment dat ik allemaal handen in de auto zag, die wild aan het wapperen waren, al wijzend naar rechts, begon ik mij af te vragen wat er aan de hand was. Ik moet van de weg af, zeg ik tegen vriendin E, er rijdt politie voor me. We beginnen allebei te lachen en ik word nerveus. Doet mijn licht raar? Hangt mijn jas uit de auto? Aan de kant van de weg komen twee politieagenten naar mij toe en met grote bambi ogen vraag ik hun wat er aan de hand is, is er iets met mijn auto? Mevrouw, u rijdt té lang op de linkerbaan, dit is de grootste ergernis op de weg en veroorzaakt ongelukken. Ik kijk hem verbouwereerd aan, seriously? Was u afgeleid? Terechte vraag. Ja, ik zat te bellen. Weet u hoeveel ongelukken er gebeuren doordat mensen in de auto bellen? Alweer een terechte vraag. U heeft helemaal gelijk, zeg ik, jeetje, wat is dit een leermoment zeg. Ik ben zo bezig met bewust aanwezig zijn, ga ik verder, en ik kan nu echt voelen dat voor mij autorijden en bellen niet langer kan. Ik ben dan niet volledig 100 procent bij het autorijden. We moeten wel proces verbaal opmaken, zegt hij, en loopt met mijn rijbewijs weg. Dat klinkt heel serieus…… Ik voel de euro bui al hangen. Hij komt terug en vraagt me waarom ik zo laat reageerde op hun signalen, eigenlijk moet ik u hier ook een boete voor geven. Ik leg hem uit dat dit een volstrekt nieuwe situatie voor mij is en dat ik niet kon geloven dat al die signalen voor mij waren bedoeld. Uiteindelijk krijg ik alleen een boete voor het links rijden, waar ik zeker drie diensten in het hotel voor moet draaien. Wilt u nog wat zeggen, dan schrijf ik dat op de bon. Zeg maar dat dit een enorm leermoment voor mij is, én heel duur. Ik geef hem een hand en besluit ter plekke, in dat moment, dat ik niet meer ga autorijden en bellen tegelijk. Ik kan me dat niet langer permitteren.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares