Een kopje thee met Jezus

Ik vroeg mezelf onlangs af met wie ik graag een kopje thee zou willen drinken. Het mocht ook iemand zijn die dood is. Vrijwel meteen kwam Jezus in mij op. Op de een of andere manier heeft hij mij altijd geboeid, vooral omdat ik altijd ergens heb gevoeld dat vrijwel alle verhalen die over hem verteld worden, ver afstaan van de waarheid.

Zo las ik vorige week in een artikel dat een priester tegen schrijver Gerard Reve had gezegd, die aan hem gevraagd had of Jezus eigenlijk ook veel dronk, dat Jezus mateloos veel wijn dronk. Wat maakt dat we deze vraag stellen? Willen we daarmee ons eigen drankverbruik in een goed daglicht plaatsen? Als Jezus, dé zoon van God, mateloos drinkt, nou, dan mag ik het ook. Zoiets.

Dat is ook zoiets: Jezus is dé zoon van God. Nou, ga er maar aanstaan. Over hoe de conceptie tot stand is gekomen, gaan ook al van die wilde verhalen de ronde. Wellicht dat die mensen bij de biologieles niet helemaal wakker waren. Maar terug naar dé zoon van God. Daarmee plaats je iemand meteen op een voetstuk met de stempel ‘speciaal’. Daar komt altijd gelazer van, zo blijkt ook uit de geschiedenis. Laat Jezus zijn boodschap nou net zijn dat hij niet speciaal, bijzonder of anders was, maar dat hij jou was, en ik, en iedereen. Zou het kunnen dat we allemaal Jezus zijn?

De reden dat ik graag met Jezus, die eigenlijk Jeshua heette, een kop thee zou willen drinken, is juist omdat hij zo normaal was. Normaal in de zin van authentiek, in verbinding met zichzelf, anderen en het grotere geheel, met een gezin, een baan en een grote mate van gevoel van liefde voor de mensen om hem heen. Jezus leefde gelijkheid, wetende dat we allemaal uit hetzelfde nest komen. Hij leefde het temporale leven, maar zonder enkele vorm van gehechtheid aan dit leven. Hij was wars van welke vorm van arrogantie, corruptie of religie dan ook; religie zoals wij die vervormd hebben tot wat het nu is.

Over Jezus gaan enorm veel verhalen de ronde, verhalen die na zijn dood zijn opgeschreven en doorverteld aan anderen. Zo zou Jezus op water kunnen lopen. Heb jij ooit iemand op water zien lopen? Ik niet, dus waarom zou Jezus dat wel kunnen? Zo zou hij speciale gaves hebben, maar zoals ik al eerder schreef: niemand is speciaal. Wat Jezus voor mij reflecteert, is iemand die trouw leeft aan zichzelf en waarheid. Een man die wist dat je geen hoge bergen hoeft te beklimmen omdat de berg in jou zit. Een man die wist dat je geen medailles, prijzen, grote geldbedragen, titels, een ‘goede’ baan of, stel dat hij nu zou leven, 1 miljoen volgers op Instagram hoeft te hebben, om er toe te doen. Een man die wist dat het leven hier op aarde bedoeld is om weer naar huis te gaan.

Eigenlijk was Jezus een simpele man, maar voor mij is juist die simpelheid buitengewoon. Jezus had het niet nodig om wijn te drinken en daarmee in een roes te leven, want hij had alles al wat hij nodig had.

Jezus leefde onder en met de mensen, met enorm veel waardering en liefde voor alles en iedereen. Dat was ook zijn boodschap, maar die boodschap konden maar heel weinig mensen horen. Zou het werkelijk zo simpel zijn? Nee, dat kan toch niet. Er moet toch meer zijn, je moet toch eerst dit en dat doen en je moet toch eerst dit of dat zijn?

Nu ik dit zo schrijf, drink ik eigenlijk al een kopje thee met Jezus. We zitten wellicht niet tegenover elkaar, maar het voelt een beetje alsof hij naast mij zit. Ik vind hem ook wel het type man die het prima vindt om uit één glas te drinken.

We hebben van Jezus iets gemaakt wat alleen maar meer separatie heeft gecreëerd. Separatie van onszelf en van elkaar. Gelukkig leeft zijn oorspronkelijke boodschap voort. Het is aan ons de keuze om die in onszelf te willen ontdekken.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

10 shares