Eikel

We staan er wellicht nooit zo bij stil, dat er uit zo’n kleine eikel zo’n joekel van een eikenboom groeit. Het is te vergelijken met een eicel en een zaadcel; als je de grootte van die twee bekijkt, zou je ook niet verwachten dat daar een baby uit voortkomt, met alles erop en eraan. Er is echter een interessant verschil, oké, misschien wel wat meer, maar waar de eikel alle ruimte krijgt om te groeien en te zijn wie die is, namelijk een eikenboom, niet meer maar zeker ook niet minder, ligt dat voor ons mensen net wat anders.

Niemand vertelt een eikenboom dat ‘ie niet hard genoeg groeit, dat zijn takken te klein of niet groen genoeg zijn, dat hij breder, groter, smaller, kleiner, kortom anders of verder moet zijn dan de eikenboom verderop in het bos. Een eikenboom groeit en wordt groot door simpelweg water, licht, voldoende ruimte en wie weet ook wel een snufje liefde van de mensen die hem aanschouwen of tegen zijn stam leunen om te schuilen tegen de zon.

Een baby daarentegen heeft te maken met ouders en familie, vanaf een jaar of vier met het onderwijssysteem, met de media, het internet, religie, cultuur en de maatschappij. Allemaal factoren die van buitenaf een kind beïnvloeden, dan wel positief, dan wel negatief. Wat de impact ook is, en hoe goed bedoelt het vaak ook is, een kind gaat zich aanpassen. Elk kind.

Waar de eikel verandert in een eikenboom die gewoon is, zonder rol of titel voor zijn naam, verandert de baby die in essentie compleet is, in een volwassene die het gevoel heeft dat er iets mist en niet goed genoeg is. Het kind groeit op met dusdanig veel overtuigingen, idealen, plaatjes en verwachtingen, dat het op latere leeftijd vaak geen idee heeft wie het ook alweer in essentie is. Tel daarbij op al die keren dat iets of iemand ons pijn heeft gedaan, wat ervoor zorgt dat we een grote dikke beschermlaag om ons heen hebben gebouwd.

Waar de eikenboom rustig geworteld ergens in een bos staat en doet wat hij moet doen, namelijk een boom zijn, vinden wij mensen het maar knap lastig om gewoon onszelf te zijn en te dealen met de spanning die we voelen, omdat we niet leven wie we zijn. We gaan alcohol drinken, drugs gebruiken, keihard werken, zes keer per week sporten, acht Netflix series achter elkaar kijken, shoppen, gamen, te veel eten, porno kijken, nog verdere reizen maken en raken verslaafd aan koffie, suiker, brood, sigaretten en ga zo maar, waardoor we half in slaap en verdoofd onze dagen doorbrengen. Waarom? Om maar niet te voelen dat we onszelf missen.

We hebben tal van manieren gevonden om onszelf te medicaliseren, waarvan velen als ‘normaal’  en ‘dat hoort erbij’ worden bestempeld.

In essentie zijn wij net als die eikel en die eikenboom: groots, mooi, liefdevol, compleet en geweldig.

Hoe komt het dat we in een wereld leven waarin we het normaal vinden om in een trance te leven in plaats van werkelijk goed voor onszelf te zorgen? Zolang we ervoor kiezen om uit connectie met onszelf te leven, blijven we gemanaged worden door al die factoren van buitenaf. Eén andere keuze maken, bijvoorbeeld op tijd naar bed gaan (de uren voor middernacht zijn dubbel belangrijk), geen brood te eten of geen televisie te kijken, is al voldoende reden voor al die cellen in ons lichaam om te gaan juichen: HOERA, ER WORDT VOOR ONS GEZORGD!

(deze blog is geïnspireerd op de Evolve Events avond met Jean Gamble over ‘Is this it?’)

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

15 shares