Er is niemand in de hele wereld die mij beter kent dan jij

Je kent me al 46 jaar, het langst van iedereen. Nou ja, mijn ouders en twee zussen kennen mij natuurlijk net zo lang, maar niet zo goed en intiem als jij. Jij hebt nog nooit een verjaardag van me gemist. Je bent er altijd voor me geweest, ook als ik er niet voor jou was. Je bent er  ’s nachts, als ik slaap en als ik in de ochtend opsta en samen met jou aan een nieuwe dag begin.

Jij bent er als ik onder de douche sta, als ik iets doe als niemand kijkt en ik denk dat ik ermee weg kom. Je bent er als ik verdrietig ben, als ik alleen thuis op de bank zit, als ik iets nieuws over mezelf ontdek, als ik chips eet en als ik negatieve gedachtes over je heb. Je bent er alle weekenden, feest- en vakantiedagen, in voor- en tegenspoed.

Jij bent bij al mijn keuzes geweest, die ik tot nu toe heb gemaakt. Je was er niet alleen bij, maar je hebt de impact ervan ook gevoeld. Sommige keuzes waren zo liefdeloos, dat je deze diep hebt weggestopt. Keuzes waarbij je duidelijk aangaf dat ik het beter niet kon doen, maar ik eigenwijs, soms ronduit arrogant en onachtzaam was, en het toch deed.

Je was bij alle feesten en nachtelijke partijen, de katers, de roes, de momenten dat ik me leeg voelde en die leegte probeerde op te vullen met bijvoorbeeld seks en relaties waarvan ik wist dat ik ze niet aan moest gaan. Momenten waarin je me duidelijk liet weten dat ik nooit alleen ben en dus die lege romances niet nodig had, maar ik zo verwijderd was van mezelf, dat ik dat niet kon horen.

Je was bij mijn eerste tongzoen toen ik vijftien jaar oud was, die naar een asbak proefde. Je was erbij toen ik voor het eerst verkering kreeg met een jongen. Ook was je erbij toen ik voor het eerst liefdesverdriet had en ik dagen lang niet kon eten. Je was er al die jaren bij dat ik naar school ging en jouw intelligentie en wijsheid volledig werden genegeerd.

Je was er altijd, ook als ik zelf niet thuis was. Al die keren dat ik uitgecheckt in mijn hoofd zat, vluchtend in het verleden of de toekomst, omdat ik niet in dit moment aanwezig wilde zijn. De realiteit van dit leven, de impact van mijn keuzes en het gemis van mezelf waren soms te pijnlijk om te voelen. Je was er, al die keren dat ik geen verantwoordelijkheid wilde nemen en je signalen gaf, dat ik een andere weg in mocht slaan. Al die keren dat ik niet naar je wilde luisteren.

Je was erbij tijdens mijn zoektocht naar mezelf, tijdens mijn barre tochten en verre reizen in het buitenland, waar ik regelmatig over jouw grenzen heen ging, omdat ik op zoek was naar vervulling, erkenning en aandacht. Je was erbij, al die keren dat ik ergens ‘ja’ tegen zei, terwijl jij heel duidelijk ‘nee’ zei. Je was er, toen ik zo nodig op mijn hoofd moest staan tijdens de yoga lessen, terwijl jij veel liever gewoon op twee benen staat.

Je spreekt altijd de waarheid, ook als ik die niet wil horen. Je communiceert continu met mij, ook als ik de andere kant op kijk. Soms zeg je iets op fluistertoon, bijvoorbeeld dat je moe bent. Soms communiceer je luid en duidelijk en krijg ik fysieke klachten, omdat er iets is wat om heling vraagt. Je doet dit niet om mij te plagen, maar om mij ergens bewust van te maken, om mij iets te leren en om mij te laten weten dat het tijd is om ergens verantwoordelijkheid voor te nemen.

Je bent mijn grootste leraar met een nog groter geduld. Als ik een keer mijn huiswerk niet maak en mijn lessen niet wil leren, geef je me de ruimte die ik nodig heb. Ik hoef nooit bang te zijn dat je het uitmaakt, want je zal me nooit verlaten.  En ook al word je intelligentie en je wijsheid vrijwel continu genegeerd door ons denken, ben en blijf je er gewoon en ga je nergens naartoe. Jij weet namelijk als geen ander, dat er niets is om naartoe te gaan. Alles wat ik nodig heb en moet weten, zit in jou.

 

 

 

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

10 shares