Extra lief

Ik ben extra lief voor mezelf als ik ongesteld ben. Niet omdat ik mezelf dan zielig vind of omdat ik zoveel last ervan heb, maar gewoon, omdat ik voel dat het belangrijk is. Ik ‘prop’ er geen o.b. meer in zoals vroeger, om vervolgens de dag door te rennen. Het blijft iets fascinerends, ongesteld zijn. Ik ken vrouwen die het een tijd van ‘celebration‘ vinden. Ik hang zelf persoonlijk niet de balonnen op maar kan wel voelen wat hiermee bedoeld wordt: je ongesteldheid vieren, en daarmee ook je vrouw-zijn. Voor velen van ons is het echter een last die we, ongevraagd, elke maand moeten dragen. Het hoort nu eenmaal bij het vrouw zijn en als het even kan, doen we net alsof het er niet is. We zoeken ons comfort in een o.b., waardoor we nog steeds alles kunnen doen, en nemen een aspirientje om de ongemakken niet te hoeven voelen. Maar stel nou, dat we misschien wat liever voor onszelf mogen zijn, juist rondom de dagen van onze ongesteldheid. Wat meer naar ons lichaam mogen luisteren. Misschien dat ons lichaam wel vraagt om wat extra rust en is het helemaal ok om een afspraak af te zeggen. Misschien is het fijn om wat eerder naar bed te gaan, wellicht met een kruik, of wat langer een bad te nemen. Misschien is het helpend om jezelf te ondersteunen met (extra) voeding, want het zijn vaak dié dagen waarin we meer behoefte hebben aan ijzer en eiwitten, zoals vlees (of een lekkere vette haring die ik zelf net op heb). Ik moet eerlijk toegeven, van die matrassen in je onderbroek in plaats van een o.b. is best even wennen, maar het zorgt er wel voor dat je alles wat langzamer en rustiger doet. Die baantjes trekken, dat spinning klasje, joggen of het huis schoonmaken, dat kan ook best een andere keer….En wat er wél gedaan moet worden, ga eens kijken of je dit nét met en vanuit iets meer rust kan doen. Ons lichaam vraagt hierom, zeker deze dagen van de maand, we moeten het echter wel horen….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares