Gelijkheid

Ik liep op het centraal station vanmorgen en observeerde twee agenten die in gesprek waren met een man. De man zat op een bankje, de twee agenten stonden. Ik heb geen idee waarom de man werd aangesproken, maar blijkbaar was er iets gebeurd. Terwijl ik langsliep, kon ik voelen dat de agenten niet vanuit gelijkheid de man ontmoetten. Hun houding en hun manier van kijken straalden een mate van autoriteit uit, wat op mij manipulatief overkwam. Een beetje een “wij zijn agenten, wij dragen dit pak, dus wij zijn beter” mentaliteit. Ik stapte de trein in en appte naar een vriendin dat ‘gelijkheid leven is wat anders dan weten dat we gelijk zijn’. Het is een onderwerp waar ik al een tijdje mee bezig ben, in de zin van bij mezelf observeren waar ik geen gelijkheid leef. Dit zijn vaak hele subtiele, en soms minder subtiele, situaties. Het is zo mooi om te zeggen dat ja, we zijn allemaal gelijk, maar als het bij woorden blijft, dan verandert er niets. Zodra ik mijzelf beter vind dan een ander of denk dat ik ‘betere’ keuzes maak dan een ander, dan leef ik in dat moment niet vanuit gelijkheid. Zodra ik mijzelf onder iemand plaats of tegen iemand op kijk, leef ik ook niet vanuit gelijkheid. Als ik terug ga naar de twee politieagenten en de man, vindt er in dat moment geen gelijkheid plaats. Het aantrekken van een politie uniform geeft een bepaalde mate van gezag en autoriteit, die soms nodig is, maar dit wil niet zeggen dat de twee agenten en de man niet gelijk zijn. Het maken van onderscheid hierin creëert afscheiding en weg is de gelijkheid. Op welke manier ontmoeten wij mensen, daar gaat het om. Is er een oordeel, dan is er al geen begrip, en weg is de gelijkheid. Eigenlijk draagt elk oordeel een ongelijkheid in zich. We stellen ons in dat moment boven of onder iemand. Zo heb ik mezelf mooi voor de gek gehouden deze week door even te denken dat het snacken van nootjes ‘minder erg’ is dan het snacken van bonbons. En zo houd ik mezelf wel vaker voor de gek, zodra ik denk dat mijn keuzes ‘beter’ zijn dan die van een ander. Snacken is snacken, punt. Oordelen, ergens iets van vinden en daarmee ongelijkheid leven, liggen snel op de loer. Mooi om me hier telkens van bewust te zijn. Dan blijft het niet alleen bij woorden, maar ga ik het ook daadwerkelijk leven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares