Gouden medaille

Vanmorgen keek ik naar de voorpagina foto van een volledig uitgeputte, bezwete en dolblije wielrenster die er zojuist achter was gekomen dat ze de gouden medaille had gewonnen. Ik zag haar gisteren al op televisie, dolgelukkig met een gouden plak om haar nek. Leuk toch, zegt James. Mwah, zeg ik, vanwaar al die ophef over 40 kilometer heel hard fietsen en daarbij, wat moet je met zo’n gouden medaille…? (is best zwaar trouwens…) Ik vraag me af hoe haar lichaam zich voelt, ze oogt namelijk verre van gezond. Wonderlijk eigenlijk, dat we zoveel erkenning, waardering, aandacht en zelfs gouden medailles geven aan iemand die haar lichaam volledig uitbuit en over haar grenzen gaat. Je kan je afvragen hoe liefdevol dat is. Topsport en liefde voor jezelf gaan wat mij betreft niet samen. Als ik een gouden medaille mocht uitreiken, dan zou ik die aan iemand geven die elke dag weer voor liefde kiest, die zichzelf waardeert en eert, goed voor haar lichaam zorgt en heel goed haar eigen grenzen kent. Zo iemand zou ik een medaille geven. Grappig dat we alleen maar medailles geven omdat iemand een prestatie levert, of iets heel goed kan, of heel snel, of iets doet wat verder niemand kan. Er zijn geen gouden medailles omdat iemand is wie hij/zij is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares