Het leven als toneelstuk

Stel, het leven is als een toneelstuk en we hebben allemaal een rol gekregen. Elke rol is nodig, en samen vormen we één geheel. Ik zie een podium voor me, dit is de aarde, en hier zijn we allemaal bij elkaar gekomen om onze eigen unieke rol te spelen. Ik moet niet jouw rol spelen, want die hoort bij jou. Jij hebt je eigen tekst, je eigen kostuum, je eigen plek en je eigen talenten. En ik de mijne. Soms is het nodig dat je in de coulissen staat, want ook die zijn onderdeel van het podium. Net als de mensen van het licht, de techniek, de decorbouwers, etc. Vandaag ervaarde ik heel sterk dat het soms ook tijd is om uit de coulissen te voorschijn te komen en daadwerkelijk op het podium te gaan staan, daar waar de toeschouwers jou kunnen zien. Dit betekent dat je in het licht gaat staan, jezelf zichtbaar maakt en de ruimte inneemt die voor jou bedoeld is. Jezelf laten zien, betekent dat anderen jou kunnen zien, jou kunnen vinden, én ook iets van jou gaan vinden. Hoe belangrijk is het wel niet, om als ik daar dan sta, in dat licht, met mensen die mij kunnen zien, dat ik rechtop sta, vol zelfvertrouwen, in mijn kracht, én met al mijn kwetsbaarheid. Dat ik vanuit mijn hart spreek, en niet zomaar een tekst oplees van een blad, of uit een script. Als ik spreek vanuit mijn hart, vanuit eigen ervaring, dan kan ik het delen met de toeschouwers, en dan komt mijn boodschap ook aan. Ik ervaar nu dat als ik er mag zijn, en mezelf de ruimte geef, dat de ander er dan ook helemaal kan en mag zijn. Het is een samenspel, net als in een toneelstuk. We spelen samen. Ik voel steeds meer mijn eigen unieke rol en wat ik hierin te brengen heb. Best spannend hoor, in het licht te gaan staan EN super gaaf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares