Het lichaam als kompas

Nu ik healingsessies aan mensen geef, ben ik me nog meer bewust van het lichaam. Niet alleen het lichaam van de vrouwen die op mijn tafel liggen, maar ook mijn eigen lichaam uiteraard. Het lichaam is steeds meer mijn kompas. Ik kijk anders, ik observeer hoe iemand loopt, hoe  iemand zit, hoe iemand binnenkomt, hoe iemand haar lichaam bewoont en luister naar de woorden achter iemands verhaal. Iemand kan namelijk nog zo’n mooi verhaal hebben, het lichaam spreekt haar eigen verhaal. En dat verhaal is altijd waar, zonder poespas, zonder glamour. Steeds meer mensen hebben kwaaltjes. Of het nu nekpijn of onderrugpijn is, last van hoofdpijn, vermoeidheid, nerveuziteit, darmklachten, gespannenheid, of slapeloosheid; kwaaltjes die op zich als vrij onschuldig worden neergezet maar al heel veel vertellen over iemand. Het zijn kwaaltjes met als noemers: ‘dat hoort er nu eenmaal bij, ‘dat heb ik al heel lang’, ‘ik weet niet beter’, ‘gaat vanzelf wel weer over’, ‘daar slik ik iets voor’ of ‘het stelt niet zoveel voor’. We werken hard, zetten ons in voor anderen, maken verre reizen, doen vrijwilligerswerk, baren kinderen, voeden ze op, en we zijn altijd maar druk in de weer, en we gaan er misschien wel gewoon vanuit dat ons lichaam mee werkt, zich inzet, ’s morgen opstaat, kinderen baart en mee op reis wil. Soms komt er een moment echter dat het lichaam dit niet langer wil. Het geeft signalen af, het vraagt om rust en aandacht en de kwaaltjes zijn een manier van het lichaam om te laten weten dat er iets is. Dat er ergens naar gekeken mag worden. Het lichaam probeert iets te vertellen, alleen, wordt hier wel naar geluisterd? Toen ik onlangs voor mijn healingsessie naar Keulen ging, werd mij voorafgaand aan de sessie niet gevraagd hoe het met mij ging. Er werd mij gevraagd: hoe voelt je lichaam?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares