Hoe eerlijk zijn we écht

Vanmorgen stapte ik een koffietentje op de Dam binnen. Ik was te vroeg voor werk en zocht de warmte op. Niet alleen de warmte van het binnen zijn, maar ook van een decaf latte soya melk die ik bestelde. Huh, dat is lang geleden, waar komt die opeens vandaan? Ik kon de comfort van mijn keuze voelen, en hoe dit een troostkoffie is, om iets niet te hoeven voelen. Ja, ook ik heb behoefte aan comfort, net als iedereen, maar eigenlijk wil ik dit niet eerlijk toegeven aan mezelf (en laat staan aan anderen). Met grote bambi ogen zit ik achter het raam, waar nét de glazenwasser bezig is. Nou, zegt mijn hoofd, niet echt een handig moment om te gaan huilen, zo midden in een koffietentje waar iedereen je kan zien. Maar ja, dat is wel wat er is, verdriet. En mag dat er zijn of zet ik mijn masker op en doe ik alsof het goed gaat? De tranen stromen over mijn wangen, er is geen houden meer aan. Het voelt als een grote schoonmaak en eigenlijk heel fijn. Ik kom op mijn werk en het verdriet is nog niet over. Ik loop mijn kamer binnen en nadat mijn collega vraagt hoe het gaat, komen de tranen. Een half uur deel ik eerlijk met mijn collega wat er is, en zij ook. Een eerlijk gesprek dat me enorm support. Ik deel in een whatsgroepapp met vriendinnen wat er speelt. De support is enorm, en we komen erop uit hoe belangrijk het is dat we steeds eerlijker worden naar elkaar in wat er is en wat er speelt. Ik realiseer me dat ik bij mensen heel dichtbij niet altijd alles eerlijk deel. Hoe eerlijk zijn we écht met elkaar, vraag ik mezelf. Nou, heel vaak nog niet. Ja, ik ben wel eerlijk, maar soms is het een halve eerlijkheid, en mist het nét dat stukje wat ik liever achterhoud. Het zijn stukjes waar schaamte op zit, een schuldig voelen, een angst om reactie, of dat iemand dan niet meer van mij houdt, me de rug toekeert, of mij stom vindt. Het zijn soms hele kleine stukjes, die onschuldig lijken, maar het zijn juist die stukjes die groei en verdieping brengen. Hoe eerlijk zijn we écht, met onze partner, kinderen, familieleden en collega’s, maar ook als vrouwen onder elkaar. Uit eigen ervaring weet ik, en ook door de gesprekken die ik dagelijks heb met anderen, dat er nog veel is wat we niet eerlijk (durven) delen. Want delen we eerlijk met elkaar als we een leegte voelen en dat we dingen doen om die leegte niet te hoeven voelen, dat we dagelijks alcohol nodig hebben om de harde randjes van het leven te verzachten, dat we pijn hebben bij het vrijen en onze vagina volledig verkrampt is (maar dan toch gaan vrijen), dat we soms schreeuwen en uitvallen tegen onze kinderen, dat we last hebben van overmatige afscheiding of candida, dat we eigenlijk nooit onze borsten voelen, dat we bang zijn voor intimiteit, dat als het lastig wordt, we liever de benen nemen, dat we heel verdrietig zijn maar eigenlijk niet weten waarom want we hebben toch alles, dat we al jaren geen fysiek contact hebben gehad met onze partner, dat we last hebben van onze menstruatie en elke maand helse pijnen hebben en maar liever de pil slikken of een spiraal nemen om dat niet te hoeven voelen, dat we elke avond een reep chocola eten omdat we comfort nodig hebben, dat we het soms even helemaal niet meer zien zitten, dat we slaapproblemen hebben, dat we pillen slikken, dat we eten gebruiken om niet te hoeven voelen, dat we walgen van ons eigen lichaam, dat we jaloers zijn en afgunst voelen, dat we porno kijken omdat we intimiteit missen, dat we eigenlijk dood en doodmoe zijn maar gewoon maar doorgaan en doen alsof dit normaal is, dat we ons soms eenzaam en alleen voelen, dat we iets doen om erkenning en bevestiging te krijgen, dat we het lastig vinden om onze partner écht binnen te laten, dat we ons soms afvragen wat we hier eigenlijk doen, dat we een abortus hebben gepleegd, dat we vanuit behoeftes een relatie zijn aangegaan, dat onze relatie niet goed gaat en hoe dit een reflectie is van de relatie met onszelf, dat we niet van onszelf houden, dat we eigenlijk nooit kinderen hebben gewild maar ze nu toch hebben, dat we telkens naar andere mannen kijken voor aandacht terwijl we een relatie hebben, dat we vreemd gaan, dat we in de menopauze zitten en hoe dit voor ons is, dat we verslavingen hebben, dat we elke dag snoepen om het leven wat zoeter te maken (of omdat we moe zijn), dat we onszelf een slechte moeder vinden, of heel simpel: hoe we ons voelen of dat iets ons heeft geraakt. We zijn goed in het bedenken van excuses, onszelf voor de gek houden en een glimlach opzetten en zeggen dat het goed gaat, maar  hoe eerlijk zijn we dan? Er speelt zich veel meer af achter de voordeur van elk huis, achter het muurtje en masker van al die mensen die we dagelijks ontmoeten, in de relatie met onszelf, achter de posts die we op Facebook plaatsen en achter de grote glimlach die we laten zien, terwijl we van binnen eigenlijk huilen. Hoe eerlijk zijn we écht?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares