Hondenhemel

De dood is een boeiend onderwerp, zeker met kinderen. Toen de zoete inval was gearriveerd, ging het al snel over Punch de hond die dood is. De kinderen waren erg geinteresseerd in het ‘graf’, zonder eigenlijk te weten wat een graf is. ‘Iets in de tuin tussen de struiken’. Toen we eenmaal voor het graf stonden, vroegen J. (4 jaar) en T. (bijna 3 jaar) waar Punch was. Ze keken om zich heen en zagen niets. Althans, geen hond. Tja, die is natuurlijk nergens te bekennen. Die ligt onder de grond, zei ik. Die is begraven. Oh. Waar is die nú dan? In de hondenhemel. Denk ik, zei ik er nog snel achteraan. Ja, weet ik veel. Waarom staat die steen daar? Nou, dan weten we waar de hond ligt. Ze willen nog even weten hoe oud Punch geworden is (14 jaar) en moeten ook dáár even over nadenken. He, dat is net zo oud als ik ben, zegt J. Nee, jij bent vier, Punch is veertien geworden. Oh, net zo oud als mijn papa dan? Nee, die is veertig.
Dan is de lol er weer vanaf en gaat de aandacht ergens ander naar toe. Wat later lopen we in het bos en vraagt T. of we ‘nu op Punch lopen, want die ligt in de grond’. Tijdens het eten doen we dieren raden en ik heb een worm in gedachte. Ik zeg dat mijn dier met een “w” begint. J. vraagt om een hint en ik zeg dat die ook in de grond leven. Oh, is het Punch?! Nee, het is niet Punch. Er hangen hier een aantal schilderijen aan de muur waar paarden op staan. Hoe die heten en of ze soms dood zijn, willen de kinderen weten. De dood is een boeiend onderwerp, niet alleen voor ons volwassenen, maar ook zeker voor kinderen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares