I AMsterdam

Gisteren ging ik een hapje eten bij de Nieuwmarkt. Zaterdagavond, en het was druk. Veel toeristen en mede Amsterdamgenoten genoten van een avond uit. Het was lang geleden dat ik hier was. Daarbij ben ik niet zo’n avondganger, dus ik keek mijn ogen uit. Rond 19:00 werd ik bijna omvergelopen door twee dronken mannen. Ik ben benieuwd hoe lang die het nog volhouden, zeg ik. Na een heerlijke Thaise maaltijd op het terras besloten we nog even te wandelen. De kleine straatjes rondom de Nieuwmarkt, ook wel het redlight district, krioelden van de mensen. Hier ben ik echt lang niet geweest. Ik voelde me als een kind die voor het eerst naar een pretpark of dierentuin gaat. In mijn geval zag ik niets nieuws, maar ik keek wel met verwondering. Bomvolle terrassen, overal alcohol, aangeschoten en dronken mensen, bachelor feestjes met verklede mannen, elke tien meter een ijswinkel met potten nutella zo groot als mijn onderarm, ramen met rode verlichtingen, schaars geklede vrouwen die met een lege blik in hun ogen wachten op een klant, paddo winkels en seks shops, opgeblazen dildo’s en ansichtkaarten met veel naakt, gokhallen en een condoomwinkel, drugsdealers, joints, coffeeshops, bars, snackbars, politieagenten, mensen die de weg en zichzelf kwijt zijn, lawaai, gelach, selfies en vermaak. Dit is Amsterdam, hoor ik zeggen. Is dat zo, vraag ik me af. Ja, voor veel toeristen wel ja. Dit is óók Amsterdam, zeg ik. We lopen langs een kinderdagverblijf, pal naast een rij ramen waar vrouwen achter het raam zitten. Het dagelijkse leven naast het nachtleven. Alleen in Amsterdam is dat mogelijk. Ik zie een wereld aan me voorbij trekken, waarbij er ook nog een onderwereld actief is. Mensenhandel, verslavingen, uitbuiting, geweld en dealen. Een wereld waarvan we weten, maar waarvan we op zo’n zonnige zaterdagavond in juli net doen alsof die er niet is. Ik moet denken aan de grote letters die op het museumplein staan: I AMsterdam. Als ik hier loop, kan ik die woorden niet voelen. Amsterdam is een stad, en een stad is een leefomgeving waar mensen wonen, mensen zoals jij en ik. Mensen maken samen een stad. Wat is er gebeurd vraag ik me af, pakweg de afgelopen 50 jaar, dat we een dergelijk  “pret”park met elkaar accepteren? Onder het mom van plezier, vertier, dit moet toch kunnen en het is toch gezellig, staan we dit met elkaar zwijgzaam toe. Twee werelden die hier samenkomen, maar in realiteit één wereld. Ja, we leven in die separatie en denken dat het een los staat van het ander, maar in werkelijkheid is dat niet zo. We maken plezier en we onttrekken ons uit de dagelijkse sleur van het leven. Een leven wat op dit moment voor de meeste van ons veel spanning kent, zowel op micro als op macro niveau. Ik loop daar en ik voel me geen I AMsterdam. Ik mis de verbinding en de liefde, en het feit dat het leven om mensen gaat. Ook in een stad als Amsterdam. Het is pas 20:00 als ik daar loop en ik vraag me af hoe het rond middernacht zal zijn. Het duister van de nacht laat ons de dingen minder goed zien, wat niet weg neemt dat ze er niet zijn. Zolang we nog in een boven en een onder wereld geloven, houden we onszelf behoorlijk voor de gek. Het leven is geen pretpark, maar zo begint het er wel steeds meer op te lijken. Een pretpark waarin we vluchten van de realiteit, om al is het maar voor één avond, even niet te hoeven zijn met wat er werkelijk is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares