In de tram

Heel soms neem ik de fiets mee in tram 26 het centrum in, en zo ook vandaag. Ik zie er altijd een beetje tegenop, zoiezo tegen het fietsen en dan met name als er wind is, maar ook tegen de ongemakken in de tram. Allereerst is daar het afwachten of ik mee mag, want IJburg kent a. veel (grote) kinderwagens en b. mogen er maar twee fietsen per rit mee. Vanmorgen mocht ik meteen mee, er was slechts één andere fietser. Het ongemak begint vrijwel direct, want ik krijg zelden alleen mijn fiets in de hiervoor bestemde ‘fietshaak’ gehangen. Het ligt met name aan mijn fiets (er zit een voorzitje op), of aan de fiets die er al ‘hangt’. Als ik net mijn fiets wil installeren, gaat de tram in volle vaart vooruit wat meestal al ongemakkelijke situaties en plotselinge lichaamsbewegingen teweeg brengt. Dan is er nog het fietskaartje kopen, een plek vinden van waaruit ik mijn fiets kan zien en het echte grote ongemak kan beginnen. Ik weet niet waarom, maar altijd als ik met de fiets ga, wordt het net lekker druk in de tram, en dan met name bij de uitgang waar ik eruit moet. Zo ook vanmorgen…kinderwagens, honden, een man met een absurd grote rugzak en dito karretje. Waarom? Waarom nu? Al ver voor mijn halte maak ik aanstalten en laat ik mensen zien en weten dat ik eruit moet. Ik weet niet waarom, maar ik krijg altijd iets neurotisch over mij heen dat de tram eerder vertrekt dan dat ik eruit ben. De meneer met hond en absurd grote rugzak stond, hoe kon het ook anders, behoorlijk in de weg. De hondenriem bleef haken aan mijn fiets en zijn rugzak en mijn stuur zaten in elkaar verstrengeld. Mijn fiets wilde niet uit de fietshaak, wat ik ook deed en de tram was inmiddels bij de halte. En dat is voor mij het uitgelezen moment om te gaan blozen. Drie mensen schoten mij te hulp om mijn fietsband uit de haak te krijgen en terwijl de nieuwe mensen aan het instappen waren, moesten ik en mijn fiets er nog uit. Wat zal ik zeggen, een zeer ongemakkelijk moment. Ik mompelde nog iets van bedankt en nou, dit gaat ook lekker, en ben me dan overbewust van mijn rode wangen. En toen had ik ook nog tegenwind….Iemand heeft me ooit verteld dat blozen voor mij een onderdeel is van mijn expressie en dat ik het juist mag omarmen, omdat het zo mooi is. Die kon ik vanmorgen even wat minder voelen, maar gelukkig weet ik dat het waar is, en dat is het belangrijkste.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares