In het donker

Daar sta je dan, als manusje van alles, in je dikke winterjas en wintercroqs in het donker kou te kleumen terwijl er drie mannen druk doende zijn met het nemen van foto’s. Gisteravond had ik mijn laatste fotoshoot avond en waarom ik erbij was, god mag het weten. Toen ik aan kwam lopen, werd er met grote verbazing naar mij gekeken en gevraagd waarom ik er was. Geen idee, zei ik. Maar ja, als je er dan toch al bent, kan je net zo goed blijven. Ik vermoed dat ik val onder de factor ‘gezelligeid’. We hadden dit keer geen modellen want het gebouw ging op de foto dus ik had ook inderdaad zéér weinig te doen. Zeg maar gerust niets. De fotograaf (die met de dikke buik) werd op een hijskraam naar boven vervoerd om zodoende het gebouw zo knap mogelijk op de foto te krijgen. Ongelofelijk wat er allemaal bij één foto komt kijken. Waar ik kijk en denk: och , ziet er prima uit, laten we de volgende foto nemen (dit denk ik sneller op een woensdagavond in the middle of f…. nowhere terwijl ik het koud heb), is de fotograaf met gemak een half uur bezig met één foto. Een echte vakman, zeer gedetailleerd, gepassioneerd en perfectionistisch. Iemand die lééft voor zijn vak. Dat blijf ik boeiend vinden, zulke mensen. Vooral ook omdat ik dat niet heb. Mensen die al jarenlang hetzelfde werk doen en hier echt helemaal voor gaan (en ook veel voor laten). Dat niet alleen, het beheerst hun leven volledig. Voor de fotograaf gaat er geen dag voorbij zonder zijn fotografie. Dat fascineert mij, want ik weet dat hij niet zijn beroep is. Je bent immers niet je beroep. Je werk (of uit de hand gelopen hobby) is iets wat je doét, maar niet wie je bént. De identificatie met een beroep (je baan) kan echter enorm sterk zijn. Hier had ik het ook over met een vriendje op de set deze week. Wat als die identificatie wegvalt, dus als de foto’s wegvallen, wat blijft er dan over….? Ik mag mijn manusje van alles jas in ieder geval weer uittrekken want de fotoshoot is voorbij. Wie weet dat ik die jas nog een keer mag aantrekken, want ik vond het erg leuk. Je beroep als jas, bedenk ik mij nu, dat is zo’n gek idee nog niet. Je trekt ‘m in de ochtend aan en aan het einde van de dag trek je ‘m weer uit. Gewoon aan de kapstok. Je doet je ding, wij allemaal. En wat je doet, maakt eigenlijk ook niet uit. Wat wél uitmaakt, is dat er onder elke jas een geweldig mooi persoon zit.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares