Jij bent een kanjer

De jonge vrouw achter de toonbank van de Etos in het Amstel station leest hardop voor wat er aan de binnenkant van haar kerstkaart staat. Die heeft ze net van Evi (8) en Loïs (8) overhandigd gekregen. Wij zijn het waarderingsteam, zeggen ze in koor.

Jij bent een engel, spreekt de jonge vrouw hardop uit. Ze begint te stralen en te blozen tegelijk. Jij bent zeker een engel, herhaal ik. Ik zou de kaart maar op de ijskast hangen, vervolg ik, mocht je het een keer vergeten. Dat doen we allemaal namelijk weleens, vergeten wie we zijn. Of de meisjes een zak met snoep willen scheppen, vraagt ze. Nee, zeg ik, dat is niet nodig. Ze hebben net ook al een gevulde koek van iemand gekregen en daarbij, daar gaat het niet om.

De oude vrouw bij het busstation komt met haar boodschappen karretje aangelopen. Ik heb net de bus gemist, zegt ze. Dat is vervelend zeg ik. Moet je lang wachten op de volgende bus? We raken aan de praat, terwijl de meisje aan komen hollen. Kijk eens! Vol trots laten ze hun gevulde koek zien. Die hebben we van een meneer bij de vuilniswagen gekregen. We hebben alle vuilnismannen een waarderingskaart gegeven. Ik geloof dat deze lieve mevrouw ook wel een kaart wil. Evi geeft haar een kaart. Ze is wat verbaasd en weet niet goed wat ze met de kaart aan moet. Is die voor mij? Jazeker, zeggen wij in koor. Kijk maar eens wat er in de kaart staat. Ze opent de kaart en leest wat er staat. Ik vraag haar of ze hardop wil voorlezen wat er staat. Wat ben jij mooi zeg, zegt ze. Ze kijkt wat beduusd onze kant op. Nou, dat weet ik niet zo goed hoor, zegt ze. Maar wij wel, zeg ik, wij zien hoe mooi jij bent.

De man achter de OV informatie balie krijgt ook een kaart. Loïs komt stralend aanlopen. Hij wilde me ook wat lekkers geven, maar ik heb bedankt. Heel goed zeg ik. Zei hij nog wat? Het was lang geleden dat hij voor het laatst een kerstkaart had gekregen.

De drie jonge vrouwen die bij Rituals werken, krijgen ook een kerstkaart. ‘Jij hebt mooie ogen’, staat er in een van de kerstkaarten. De meisjes mogen een handcrème proberen en het winkeltje, waar eerst wat verveling heerste, komt wat meer tot leven. Volgens mij was dat ene meisje een beetje moe, zegt Loïs als we later op het bankje zitten te wachten totdat oma haar en Evi komt ophalen. Dat zou heel goed kunnen, zeg ik. Weet je wat ik denk? Nou, vraagt Loïs. Volgens mij voelde ze zich ontmoet door jullie. Jullie kwamen namelijk niet voor de spullen in haar winkel, maar voor haar. Dat gebeurt niet zo vaak.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares