Jij nog een bammetje?

Ik las dit weekend een heel inspirerend artikel in de NRC (opinie & debat). Ik heb het zelfs helemaal uitgelezen en dat is voor mij best uniek. Ik ben namelijk niet zo’n krantenlezer, meer een krantendoorbladeraar. Het artikel gaat over een vrouw en tevens moeder van vier kinderen die na een aantal jaren in Zweden te hebben gewoond, weer in Nederland is neergestreken. Dit betekent dat ze in de ochtend weer boterhammen aan het smeren is, want Nederland is immers een boterhammen land. Dit vindt ze op zich niet erg, wél dat de helft van de door haar gesmeerde boterhammen in de prullenbak verdwijnt. Wat ze ook doet, ook al stopt ze er iets vers bij, de kinderen eten het nooit op, mede doordat ze, naar eigen zeggen, te weinig tijd hebben in de pauze, en liever buiten gaan spelen. Vervolgens komen ze hongerig en humeurig thuis, zin hebbende in snoep en ander soort lekkers, en zijn ze verre van zonnetjes in huis. In Zweden gaat het er blijkbaar anders aan toe. Hier beginnen veel scholen met een boswandeling of skitocht (ok, dat is in ons land wat lastig maar ik zou zeggen, wees creatief), zijn de kinderen meer buiten dan binnen en eten ze in de middag een verse warme maaltijd. Een goede balans tussen de fysieke en intellectuele ontwikkeling van kinderen, dat vinden de Zweden belangrijk. Het aanleren van gezonde leefgewoonten vindt voor een groot deel plaats in de schoolgaande leeftijd. Het zou dus mooi zijn, zo stelt de schrijfster, als onze kinderen op school een goed voedingspatroon ontwikkelen en zich bewust worden van hun lichaam en bijbehorende behoeften. Ik zeg Hoera! Hier ben ik het helemaal mee eens. Van een aantal kleffe boterhammen, een pakje dubbelfris en een liga komen de meeste kinderen niet aan hun dagelijkse benodigde behoeften. Door het lezen van dit artikel raakte ik helemaal geïnspireerd. Ik word soms overvallen door zo’n idee waar ik zelf helemaal blij van word. Vaak zijn mijn ideëen verre van uitgewerkt en goed doordacht maar het gaat om het idee, toch? Waarom niet de broodtrommels vervangen voor een nieuw soort lunchtrommeltje, een soort catering voor scholen waarbij de bammetjes vervangen worden (die komen dan
’s avonds op het menu te staan, een wat lichtere maaltijd in de avond kan nooit kwaad) voor een warme maaltijd. Met name voor pubers zou dit ideaal zijn, die hebben toch al een grenzeloze behoefte aan stevige voeding omdat ze in de groei zijn. James vraagt zich af of mijn interesse in koken van dit moment niet een fase is, zoals met wel meer dingen. Tja, dat kan. Alhoewel, ik vermoed dat mijn versgemaakte soepjes het heel goed zouden doen bij al die kids. Waarom niet? Je bent wat je eet, zo stelt de moeder van vier kinderen in het artikel. Ons land is een fantasieloze boterham met kaas, hagelslag of pindakaas, vul ik haar graag aan. Ik vind Zweden een inspirerend voorbeeld, een land met aandacht en zorg voor basisbehoeften als voeding en beweging. Daar kunnen wij in Nederland toch ook voor kiezen? Misschien moet ik Jamie Oliver maar eens mailen…….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares