Kerstpakket

Er staat een grote stapel met dozen in de telefoonkamer op werk die vrijwel de gehele kamer vult. Kerstpakket! Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst een kerstpakket heb gekregen, laat staan zo’n grote doos als deze. Hi lieverd, zeg ik tegen mijn lieve collega van de catering, heb jij ook je kerstpakket gekregen? Jazeker zegt ze, die van ons zijn net iets anders dan die van jullie, kijk, wij hebben ook nog een fietsmandje gekregen. Tja, er zou eigenlijk geen verschil mogen zijn maar dat vind ik in dit moment niet zo erg. Los van het feit dat ik geen fiets heb, hoef ik geen fietskratje met in grote letters de naam van mijn werkgever erop. Mijn nieuwsgierigheid wordt gewekt en met doos en al ga ik achter de receptie zitten. Ik zie brownies, gezoute crackers, noga, chocolaatjes, een fles kir royal, tortilla chips, potje tomaten pesto, een lampje om op een fles wijn te zetten met waxinelichtjes erbij en iets om zelf kerstversiering te maken. Een vriendin appt dat zij bioscoopkaarten heeft gekregen en ik vraag of ze wil ruilen. Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, zo luidt het spreekwoord, en als mijn manager naast mij staat, bedank ik hem voor het kerstpakket. Maar over een gegeven paard mag ik wel eerlijk zijn, want anders verandert er nooit wat in de wereld. Wat vond je ervan, vraagt hij. In alle eerlijkheid zeg ik, er zit niets in wat ik eet, behalve de tortilla chips en ik drink geen alcohol. Hij begint te lachen. We krijgen een leuk gesprekje over het leven, over vakantie, moe zijn en over alcohol. Mijn collega vertelt mij dat ik het kerstpakket bij de postkamer kan zetten, dan gaat het naar de voedselbank. Je mag de fles drank ook aan mij geven. Nee, zeg ik, ik geef geen alcohol aan mensen, dat zal ik nooit doen. Dan gooi ik die fles nog liever weg. Alcohol haalt je weg bij jezelf, dus dat doe ik nooit kado. Met doos en al loop ik naar mijn collega’s in de postkamer. Ik kom mijn doos terugbrengen, zeg ik. Ik leg uit waarom, heb weer een leuk gesprekje en zie overal collega’s lopen met enorme dozen. Wat een gemiste kans, zo’n kerstpakket. Als ik chef kerstpakketten zou zijn, dan zou ik ervoor zorgen dat de inhoud inspireert, waardeert en reflecteert hoe geweldig mijn collega’s zijn. We leven in een tijd waarin mensen moe zijn, stress hebben, worstelen met hun gewicht, zich niet ontmoet voelen, teveel suiker eten, dagelijks alcohol nodig hebben, fysieke klachten hebben, blij zijn als het vrijdag is en tegen het einde van het jaar behoorlijk uitgeblust zijn. Een lampje om op een lege fles wijn te zetten, een glas alcohol en het eten van een brownie zal hier geen verandering in brengen. En tuurlijk, die verandering ligt bij onszelf en de keuzes die we maken. Maar als werkgever is het mogelijk om je eigen medewerkers te inspireren om ze een stukje op weg te helpen. Om ze dat stukje waardering mee te geven en te laten zien dat als jullie er niet zijn, er ook geen bank is. Mijn lieve collega van de catering vertelt mij vanmorgen nog dat ze 4 kilo is afgevallen en hoeveel beter het met haar gaat. Ik waardeer haar en zeg dat ik het zie, dat ze zoveel lichter voelt. Gaat zo’n kerstpakket deze geweldige vrouw bevestigen in de enorme stappen die ze nu aan het zetten is? Nee. Ik vind dat je als werkgever een verantwoordelijkheid hebt in het ondersteunen van je medewerkers om het grootse en het mooiste van zichzelf naar buiten te laten komen. Een glas kir royal en een plak noga doen dit niet en dit weten we allemaal. We weten dit allemaal, het is alleen aan ons om hier een andere keuze in te maken. Toch nog maar eens met mijn manager praten, wie weet dat ik wat leuke ideetjes voor volgend jaar kan geven.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares