Lief zijn voor jezelf

Ik deelde onlangs met twee collega’s dat ik al een tijdje de verwarming aan heb en hoe heerlijk (warm) dat is. Niets zo fijn als een verwarmd huis. Beide collega’s waren verbaasd, want beide hadden de verwarming nog niet aan gehad, nergens voor nodig,  een graad of 18 is prima en anders neem ik gewoon een dekentje. Ik pak óók nog een dekentje, zei ik. Toen zei een van mijn collega’s iets heel herkenbaars, namelijk ‘daar word je hard van’. Ja, die ken ik, dacht ik bij mezelf, hard zijn. Maar ik wil niet hard, zei ik vervolgens, ik wil zacht. Ik lees zojuist een interessant artikel in Psychologie magazine dat gaat over waarom we als mensen zo graag willen afzien. Jezelf kwellen lijkt het nieuwe genieten, zo stelt de journalist. Regelmatig vasten, elke dag koud douchen, spinning, bikram yoga of een maand geen alcohol, allemaal voorbeelden die genoemd worden in het artikel die voor veel mensen een uitdaging zijn, maar hen wel degelijk iets oplevert. De reden dat we zo graag willen afzien, zo stel het artikel, komt voort uit de behoefte aan een uitdaging, en als iets dan lukt, dat dit ons zelfvertrouwen geeft. Verder willen we graag afzien om ons gevoel van controle te herstellen. Tenslotte lopen veel mensen rond met een schuldgevoel, bv door ons ongezonde gedrag. Fysiek pijn lijden kan ons schuldgevoel doen verlijden, zo wordt er gesteld. Ik vraag me af of dit de werkelijke redenen zijn waarom we als mensen zo graag willen afzien. Ik heb ook lange tijd keuzes gemaakt, vanuit een behoefte om eens even ‘lekker flink af te zien’. Intensief yoga doen en diëten om er maar een paar te noemen, maar ook subtielere keuzes, zoals niet naar bed gaan als ik moe ben, verplicht elke dag mediteren, mezelf geen pauzes gunnen of verre reizen maken naar landen of lange wandeltochten maken in de bergen, waarbij mijn lichaam het flink moest afzien. Ik was lange tijd in de veronderstelling dat afzien, mezelf (fysiek) uitdagen en over mijn eigen grenzen heengaan een manier was om te voelen dat ik leef en dat ik goed bezig ben. Daarbij geeft het ook nog eens erkenning. Mijn kijk hierop is inmiddels 180 graden gedraaid. Als ik terugkijk op al die keuzes die ik gemaakt hebt vanuit afzien, kan ik alleen maar zeggen dat ik geen contact met mijn lichaam had. Ik leefde volledig uit en in mijn hoofd, waardoor ik de extreme vormen van fysieke uitdaging nodig had, om mezelf het gevoel te geven dat ik leefde. En voelde. Daarbij kwamen al mijn afzien keuzes voort uit een chronisch gebrek aan eigenwaarde, zelfzorg en liefde voor mezelf, en mijn lichaam. Vertrouwen in mezelf had ik ook niet, maar dat heb ik ook niet gekregen door mezelf op een sport regime te zetten. Vertrouwen komt namelijk voort uit aanwezig zijn, volledig aanwezig zijn in dit moment, in contact met mijn lichaam en met alle wijsheid die het in zich draagt. Afzien is een vorm van hard zijn voor jezelf en een eerlijke vraag zou zijn: waarom zijn we zo hard naar onszelf? Ik wil zacht, zo zei ik dus tegen mijn collega’s, ik wil niet meer hard. Alle keuzes die ik nu maak, althans, steeds meer, komen voort uit die zachtheid. Maar niet alleen uit die zachtheid, maar ook omdat ik steeds meer ben gaan luisteren naar mijn lichaam. En weet je wat mijn lichaam mij vertelt? Dat het graag warm is, met kleding die zacht op haar huid aan voelt, dat het graag elke dag eet, en dan voeding die het ondersteunt. Mijn lichaam vertelt mij ook dat het graag op tijd naar bed wil, in een bed dat zacht is met fijne lakens, en dat als het buiten kouder wordt, het graag een dikke jas aan wil, met een das, en dus ook de verwarming op 20 graden. Ik weet inmiddels ook dat ik geen controle krijg door af te zien, maar dat ik mag accepteren dat ik geen controle heb. En dat ik me niet schuldig hoef te voelen over keuzes die ik maak die wellicht ongezond zijn, maar dat ik elke keer weer opnieuw kan kiezen. En dat ik eerlijk mag kijken waarom ik keuzes maak die ongezond zijn. Ik hoef niet te lijden, om te voelen dat ik leef. Ik hoef ook niet te lijden, omdat ik een uitdaging nodig heb. Ik heb geleerd dat al dat afzien een manier is van bescherming en een geweldig excuus is om niet te dealen met mijn gebrek aan liefde voor mezelf en de impact van mijn keuzes. Ons lichaam vraagt ons niet om af te zien, laat staan dat het geniet van een bak met ijsblokjes waar we onze hand of voet in zetten. Als jezelf kwellen het nieuwe genieten is, laat dit mij zien hoe weinig we in contact zijn met ons lichaam. Dat niet alleen. Het laat mij ook zien  hoe weinig waardering we voor onszelf hebben. Lief zijn voor jezelf mag het nieuwe genieten zijn, héél lief zijn voor jezelf. En zacht.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares