Loslaten

Loslaten is een woord dat veel bij mij langskomt de afgelopen tijd. Het woord niet alleen, maar alles wat ermee te maken heeft. We zeggen vaak, ‘je moet het loslaten’, maar zo eenvoudig is dat niet. We zeggen vaak , ‘je moet het loslaten, dan komt het vanzelf naar je toe’, maar laten we dan écht los? Want in die ene zin ligt toch stiekem alweer een verwachting op de loer. Zolang we nog iets willen of verwachten, hebben we niet losgelaten. Zolang er nog een behoefte is naar een bepaalde uitkomst, hebben we niet losgelaten. Als we nog het gevoel hebben dat iets of iemand van ons is, hebben we niet losgelaten. Als onze dag op een bepaalde manier moet verlopen, hebben we de dag niet losgelaten. Zolang we het gevoel hebben ergens recht op te hebben, hebben we niet losgelaten. Als we het gevoel hebben dat we iets of iemand nodig hebben, hebben we niet losgelaten. Als we boos zijn op iemand of iemand de schuld geven van iets, hebben we niet losgelaten. Als we het gevoel hebben dat het leven om ons draait, hebben we niet losgelaten. Zolang ik vind dat ik nog iets moet zijn, heb ik mezelf niet losgelaten. Zolang we een controle willen hebben over het leven, is het niet mogelijk om werkelijk los te laten. Zolang we een arrogantie in ons dragen dat we denken dat het leven te controlen is, is loslaten niet mogelijk. We kunnen dan zeggen, ik laat het los, maar loslaten doe je niet met je hoofd. Voor mij begint loslaten met inzien dat het leven niet om mij gaat en om wat ik wil of denk nodig te hebben. Dit is een proces en vraagt om overgave en een grote mate van nederigheid. En soms ook heel veel tranen. Als ik echt loslaat, kan het leven door mij heen leven en ontvouwt het zich als een kado. Ook dat moet eerst uitgepakt worden, voordat je weet wat erin zit.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares