Lucy

Vanmorgen is onze logé Lucy gebracht en ik vind het meteen al gezellig. Ik roep al jaren tegen James dat ik een hond te logeren wil en nu is het dan eindelijk zover. Ok, in alle eerlijkheid, ik roep ook weleens dat ik een hond wil hebben maar gelukkig zijn dit kortstondige momenten (soort van hormonale opvliegers), weet ik maar al te goed welke behoefte hieronder zit en komen deze moederkloek uitingen voornamelijk naar boven als ik een page wc papier pup op tv zie (of eigenlijk elk dier dat net het levenslicht heeft gezien). Ik zie het al helemaal voor me, dat ik dan voor mijn verjaardag het meest ultieme verjaarskado van James krijg, namelijk een labrador pup met een grote rode strik om zijn nek. Heel cliché, ik weet het, misschien heb ik teveel films gezien. Maar Lucy dus. Ik heb me twee dagen op haar komst verheugd en nu is ze er. Van pure opwinding deed Lucy een welkomstplasje toen ze me zag, godzijdank was dit nog buiten op de stoep. Ik was ook heel opgewonden, mijn blaas kon ik gelukkig onder controle houden. De rol van zorgzaam en liefdevol baasje past mij uitstekend. Ik ben meteen gaan wandelen toen haar échte baasje weg was. Lucy is een dorpshond, dat had ik meteen al door want de stad is nogal overweldigend voor haar (daarin passen we goed bij elkaar). Best even wennen, met zo’n enthousiaste hond aan de lijn voor wie alles nieuw is. Ik geloof niet dat ik erg streng ben want na een uur mocht ze naast me op de bank liggen en na vier uur lag ze bij me op bed….(op haar eigen handdoek). Vanmiddag was het tijd voor de grote uitlaatbeurt dus ben ik een lange wandeling gaan maken richting Brouwersgracht waar ik iets wilde langsbrengen. Een behoorlijk avontuur kan je verklappen. Ik maak me ernstige zorgen over mijn gezag. Na drie kwartier had ik meer het gevoel dat Lucy mij aan het uitlaten was dan andersom en had ik spierpijn in mijn billen. In het kader van goed voor mezelf zorgen heb ik de tram terug naar huis genomen en dit was, hoe kan het ook anders, een geheel nieuwe ervaring voor Lucy. En voor mij trouwens ook, mét hond. Ik kan wel begrijpen dat mensen (met name alleenstaanden, bejaarden, kinderloze of de wat minder blije medemens) een hond nemen. Een hond is lief, enthousiast, heeft geen humeur, is altijd blij als je thuiskomt en praat niet terug. Je kan de hele dag tegen hem aankletsen, hij veroordeelt niet, luistert (als het goed is althans, na een cursusje Martin Gaus) en brengt gezelligheid. Kortom, de ideale op- en aanvulling. Toch? Ik weet het niet. Ik vind het super voor een week en realiseer me óók dat het een enorme verantwoordelijkheid is. In de zomervakantie en met de kerstdagen is de hond er ook. James maakte zich even zorgen dat ik nu écht een hond wil. Nee hoor lieverd, zei ik, dat vind ik zielig, zo zonder tuin. Ik zag iets van opluchting bij hem….Nu wil het zo zijn dat ik over een kleine maand jarig ben. Wat zal ik eens op mijn verlanglijstje zetten?

Lucy op bed
door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares