Mag alles er zijn?

Vandaag had ik afgesproken met vriendin P. en dat was zo’n heerlijke tijdloze afspraak. Je weet wel, van de koffie naar nog een koffie en dan via een wandeling door naar de lunch. Zij heeft een zoontje van 7 maanden en is een op en top moeder. Ze vertelde me iets dat mij inspireerde. Ze was laatst met haar moeder en haar zoontje samen en die begon te huilen. Haar moeder (oma dus) ging ‘soezen’, en dat wilde P. niet. Dus die zei: Niet soezen mama, hij mag gewoon huilen. Soezen? Vaak als een kind gaat huilen, willen we dat het zo snel mogelijk stopt hiermee en gaan we ‘soezen’, zo van, ssstt stop maar met huilen of we stoppen er een speen in. We willen niet dat het kind huilt. Maar mijn vriendin is van mening dat alle emoties er mogen zijn, dus ook huilen. Er zal dan wel iets zijn, anders huilt hij niet. Ik herken dit erg bij mezelf, het belang dat alles er mag zijn. Ook de emoties die we als negatief bestempelen, zoals huilen en boosheid. Hoe minder weerstand je er tegen biedt, hoe sneller ze ook weer overgaan. Vooral niet soezen dus. En ja, soms overvalt het je en ben je ergens en moet je huilen en denk je, nee toch, echt niet nu, dat kan niet hoor, maar wat een opluchting en verlichting om ook in zo’n moment je geraaktheid te laten zien. Heel spannend ook, maar oh wat is het fijn, als alles er mag zijn. Zoals een vriendin ooit zei, we zijn geen robots, we zijn mensen, en mensen worden geraakt. Mag die geraaktheid er zijn?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares