Verwennen

Ik zit alleen in Hattem, in de familieboerderij, met een wit pak sneeuw en een rijke stilte. Het lijkt wel alsof de sneeuw de stilte nog meer verdieping geeft. Ik heb een weekend met mezelf, althans, dat ben ik geneigd te zeggen, maar klopt dat wel? Ja, ik ben hier alleen, maar ben ik niet altijd met mezelf, ook als ik met anderen ben? Vaak niet, is mijn ervaring, omdat ik ervoor kies om ergens anders te zijn. Ik slaap nu in het oude huisje van mijn lieve oma en dat is voor mij als thuiskomen. Het bad, waar ik vroeger als meisje in speelde, lag ik vanmorgen in met een kaarsje ernaast, een heerlijk badschuim erin, en de verwarming aan met mijn handdoek erover heen. Tijden veranderen. Voor mij gaat dit weekend over stap voor stap. Ik hoef alleen maar de volgende stap te zetten, en wat daarna komt, hoef ik niet te bedenken, vast te leggen, te analyseren of proberen te begrijpen. Dat kost alleen maar energie merk ik en haalt het speelse uit het leven. Alles heel bewust doen, met al mijn aandacht erbij, wat geeft dat toch een ruim en tijdloos gevoel. Hoe snel dat hoofd er wel niet tussenkomt, als een speedy gonzales, met duizend gedachtes. Alleen maar de volgende stap, zeg ik dan tegen mezelf. Die stap bepaalt hoe mijn volgende stap zal zijn. Ik merk dat ik ervan geniet om goed voor mezelf te zorgen, mezelf echt te verwennen. Maar niet door een reep chocola te kopen, te gaan shoppen in Zwolle of een groot bord pasta te eten. Het is een verwennen van binnenuit. Het is een verwennen in hoe ik de dingen doe, hoe ik over mezelf denk, hoe ik me beweeg en waar ik vandaag voor kies. Zijn die keuzes voor mij, vanuit een liefde voor mezelf, of niet? Ik vind deze dag nu al een feestje, en het is nog niet eens half 8….

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares