Midlife crisis

Afgelopen weekend was ik heerlijk uiteten in het dierbare gezelschap van drie mannen. Gaandeweg kwam het gesprek uit op midlife crisis. We hadden het over het leven, relaties, het belang van over je gevoelens en emoties praten, en toen kwam die voor velen bekende term voorbij, waar volgens de wandelgangen meer mannen last van hebben dan vrouwen. Of dat waar is, betwijfel ik, maar is alleen de uitingsvorm anders. Ik kan me zo voorstellen dat we allemaal wel een moment (of meerdere) in ons leven hebben dat we denken: is dit het nou? De een stelt deze vraag wat eerder in het leven, dit herken ik althans bij mezelf, en voor een ander komt deze vraag halverwege het leven. Bij mij was de vraag niet zozeer ‘Is dit het nou?’, maar meer een zoektocht naar waarheid, omdat er zoveel dingen voor mij niet logisch aanvoelde. Ergens diep van binnen wist ik dat er meer is dan enkel en alleen dit leven van mij en iedereen om mij heen, en dat ik meer ben dan alleen dit lichaam.  Het is dat knagende gevoel dat er iets mist, dat er iets niet klopt, en dat gevoel zat er bij mij al vrij jong. Een van de mannen deelde dat er zo’n moment in je leven is dat je je baan hebt, zoveel jaar getrouwd bent en je kinderen een leeftijd hebben dat ze steeds meer zelf kunnen. En dan? Je komt dan in een sleur terecht. Ik vind dat best lastig, zo zei hij. Dat begrijp ik, zei ik, en met jou zijn er volgens mij miljoenen andere mensen die diezelfde sleur ervaren. De volgende ochtend zat ik nog wat na te mijmeren in bed over dit onderwerp. Sleur is volgens mij het láátste wat we willen en we doen er alles aan om dit voorkomen. Dat een man een motor koopt of vreemdgaat met zijn secretaresse is volgens mij gedateerd. Althans, dat zal zeker nog gebeuren, maar er is méér. Je kan uren op een motor gaan rijden, een tattoo nemen, intensief gaan sporten of je plezier buitenshuis gaan zoeken, bij terugkomst is alles nog precies zoals het was. We gaan namelijk nergens naar toe, maar we veranderen iets buiten onszelf, waardoor het lijkt dat alles anders is. Niets is minder waar. Het leven zelf is namelijk geen sleur, maar de verwachtingen en plaatjes die wij van het leven, onszelf en anderen hebben, creëren een gevoel dat het nooit voldoende is. En het ook nooit zal zijn. Zou het kunnen dat een midlife crisis laat zien dat onze blik  tot nu toe nog teveel naar buiten is gericht, en dat we onszelf nog te weinig hebben ontmoet? Volgens mij komt een sleur voort uit een gemis, en dat we ons gaan afvragen waar het leven werkelijk over gaat. We vragen ons af of dit het nu is, wetende dat we nog maar één helft te gaan hebben, of korter. Waar we vervolgens de neiging hebben om een bucket list op te stellen en naarstig op zoek te gaan naar vermaak, plezier en afleiding, vermijden we het gevoel wat er werkelijk is. Een vraag die volgens mij dan juist speelt is: doe ik er eigenlijk wel toe en word ik wel gezien? Ben ik van waarde hier op deze aarde? Het leven zelf is niet de sleur veroorzaker, en ook niet de mensen om ons heen, ons werk, of onze relatie. Dit zijn we zelf. De bomen die hier voor mijn huis staan hebben ook geen last van sleur en denken ook niet ‘goh, is het weer herfst, moet ik nu alwéér mijn bladeren laten vallen’. Midlife crisis laat mij een gebrek aan connectie en intimiteit zien, waarbij we elkaar te weinig ontmoeten, waarderen en onszelf en elkaar het gevoel geven dat het leven werkelijk een stukje stralender is door jouw aanwezigheid. We hebben volop keuzes en we willen allemaal meer en meer en meer. We maken zelfs plannen om naar Mars te reizen, in de veronderstelling dat er daar iets is wat we hier niet hebben. Waar zijn we naar op zoek, vraag ik me af en wat proberen we te ontlopen. Voor mij is een midlife crisis een uiting van onze welvaartsmaatschappij, waarbij er een chronisch gebrek is aan werkelijk contact en verantwoordelijkheid.  Uit eigen ervaring weet ik dat al mijn escapades en zoektochten buitenshuis mij niets hebben gebracht. Ja, heel veel afleiding, maar meer ook niet. Misschien dat we onze blik wat meer naar binnen mogen richten, met alles wat er al is, recht onder onze neus. En mogen we onszelf werkelijk laten zien, met alles wat er is, en eerlijk kijken naar hoe we leven en de keuzes die we maken. We mogen wat meer verantwoordelijkheid nemen voor onze aanwezigheid hier op aarde. Ervan uitgaande dat ons leven niet om ons, ons gezin, vrienden of ons werk gaat, maar om ons allemaal. Een midlife crisis is volgens mij alleen mogelijk, als we de relatie met onszelf en de verantwoordelijkheid die we hebben, nog niet zijn aangegaan.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares