Mijn buddha belly

Zolang als ik me kan herinneren, houd ik mijn buik in. Nu zullen er wellicht mensen zijn die mij persoonlijk kennen en mij weleens in bikini hebben gezien die denken:  ‘Mariette, je hebt helemaal geen buik’, maar toch is het zo. Ik heb wel degelijk een buik, een buik die ik zelden tot nooit ontspan. Althans, tot een week geleden.

Het aanspannen van mijn buik, met name dat stukje net onder mijn navelgebied, is een diepgeworteld patroon. Een patroon dat dusdanig subtiel en alleen voor mij voelbaar is, dat ik er rustig een heel leven mee was weggekomen. En met mij miljoenen andere vrouwen, want ik ben blijkbaar niet de enige.

Door het esoteric yogaprogramma wat ik momenteel volg, word ik me meer bewust van de relatie met mijn buik. Een relatie die nog wel wat liefde kan gebruiken, dat is me duidelijk geworden. Mijn buik is zelden tot nooit volledig ontspannen, omdat ik ergens in mijn jonge jaren de keuze heb gemaakt haar lichtjes aan te spannen, in te trekken of in te houden. Ik noem het ook wel ‘het platte buik syndroom’. Ja, ik geef het eerlijk toe, maar de overtuiging dat een platte buik mooier is, heb ook ik ergens opgepikt.

Hoe vaak heb ik wel niet kritisch mezelf van opzij in de spiegel bekeken, om te kijken hoe mijn buik eruit ziet?  Hoe vaak heb ik mijn buik wel niet ingehouden in bed met een nieuwe partner? Hoe vaak heb ik in het verleden gesport of yoga gedaan met als doel een platte buik te krijgen?

Sinds een week laat ik mijn buik helemaal los, geïnspireerd door mijn yogalessen, waarin mij liefdevol wordt gevraagd mijn buddha belly volledig te ontspannen. Soms denk ik dat mijn buik werkelijk ontspannen is, maar is er toch nog een spiertje aangespannen. Als ik echt mijn buik loslaat, is die veel boller dan normaal. Een beetje als de buik van een baby of een kleuter, waar we verder niets van vinden als maatschappij. Totdat we die leeftijd krijgen dat het niet meer kan, mag en anders moet.

Vanmorgen was ik naar de sauna, een uitgelezen plek om met veel plezier te oefenen met mijn buddha belly. Het valt me op dat ik mijn buik intrek als ik een nieuwe ruimte inloop. Heel subtiel, maar wel degelijk een lichte aanspanning. Vind ik het belangrijk wat anderen van mijn buik vinden? Als ik naakt zit, ben ik mij nog meer bewust van mijn buik. Als nu iemand een foto zou maken, zou ik mijn buik dan ietsje intrekken?

Al de hele week leg ik mijn handen wat vaker op mijn onderbuik en maak ik contact met dit gebied. Een gebied wat ik, zeker als vrouw, intens mag koesteren. Kan dat wel, als ik dit gebied telkens aanspan en niet accepteer? Het is me deze week opgevallen dat ik mijn buik aanspan als er iets onverwachts gebeurt, als ik iets spannend vind, als ik controle wil hebben en als ik niet volledig aanwezig ben. Maar ik word me ook bewust hoe ik leef in een wereld waarin ik word gevoed met valse plaatjes en overtuigingen dat een platte buik het schoonheidsideaal is. Heb je die niet? Dan stop je je buik weg in een (vaak) veels te strakke onderbroek en doe je dagelijks buikspieroefeningen. Niet omdat het belangrijk is om je spieren te trainen, maar enkel en alleen met die platte en gespierde buik in het vooruitzicht.

Het is nog best wel wennen, mijn ontspannen buik. Ik vind er van alles van en heb soms het gevoel dat ik zwanger ben. Als ik even niet oplet of uit verbinding ga met mijn lichaam, voel ik de aanspanning. Ik blijf rustig oefenen. Oefening baart kunst, of eigenlijk, meer flow. De natuurlijke flow van mijn lichaam. Zolang er ergens in het lichaam een aanspanning is, of dit nu de buik of een ander lichaamsdeel is, is dit voor mij een uitnodiging om nog meer te zakken. Te zakken in mijn lichaam en te zijn met wat er is.

 

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

9 shares