Mijn buurtje

Niets is zonder reden, en dus ook niet dat ik weer in mijn oude buurtje woon. Dit keer iets dichterbij de apen in Artis, maar verder een vertrouwd terrein, waar ik jarenlang met mijn ex-partner James heb samengewoond. Voor mij heeft alles een betekenis, en dus ook dat ik nu hier woon. Soms weten we die betekenis niet meteen, soms veel later, en soms zullen we wellicht nooit weten waarom een bepaald iets gebeurt. Of we willen het niet weten,  omdat dit wellicht te confronterend en pijnlijk is. Ik doe dus ook weer boodschappen bij mijn vertrouwde Albert Heijn, en zo ook gisteren. Ik kijk op van mijn telefoon, want ik ben zoals gewoonlijk driftig in de weer met mijn whatsapp, en daar zie ik hem, James. Hij komt mijn kant oplopen. Geen reden om weg te duiken achter een boom, snel de andere kant op te lopen, te doen alsof ik hem niet zie (zou knap zijn als me dat was gelukt) of voor een acute spanning in mijn maagstreek. Ik begin te lachen, hij ook, en ik ben blij om hem te zien. Het is niet de eerste keer dat we elkaar tegenkomen, het leven heeft al voor eerdere ontmoetingen gezorgd sinds ik ben verhuisd. Het leuke is, daar hoef ik zelf niets voor te doen, dat wordt gewoon geregeld. Zo ook vandaag krijg ik cadeautjes van het leven, in de ontmoetingen die ik heb. Het voelt vertrouwt, maar op een andere manier. Het voelt nog wat kwetsbaar, maar dat kan ook zijn omdat ik me zo voel. De harde, pijnlijke en emotionele randjes zijn eraf, en die hebben plaatsgemaakt voor waardering en ja, ook die liefde voor elkaar. Ik heb geen relatie meer met James, maar ik ben nog steeds in relatie met hem. We kunnen iemand uit ons leven bannen, nooit meer willen zien of voor altijd boos op blijven, maar dit zal altijd doorwerken in al onze andere relaties. We nemen dit letterlijk in onze andere relaties mee. Hoe is het met de liefde, vragen we elkaar, en we willen altijd even weten hoe het met onze ouders gaat. Ik ben bezig met mijn eerste boek, vertel ik hem. Waarover, vraagt hij, en ik vertel. Hij denkt mee en geeft me een tip. Ik ben nu dus ook uitgever, zeg ik, wist je dat dit een vrij beroep is? We kunnen elkaar in de ogen aankijken, en dat voelt fijn. Ik hoef niets te verbergen, en ik heb ook niets te verbergen. Als ik wegloop, voel ik waardering voor mezelf, voor hem en voor ons samen. Waardering voor hoe wij nu met elkaar omgaan, als resultaat van de keuzes die we hierin gemaakt hebben. En nee, het was niet altijd even makkelijk, en dat is ook ok. Ik loop met het cadeautje wat ik zojuist gekregen heb naar de Albert Heijn. Wat zal ik eens gaan eten? Hoe ik met James ben, is bepalend voor al die andere mensen met wie ik in relatie ben. Sluit ik mijn hart naar hem, dan doe ik dit ook naar anderen. Soms hebben we even afstand nodig, een ruimte om iets te verwerken, een plek te geven en om te helen van een pijn die is aangeraakt door de ander. Die tijd is belangrijk en die heb ik ook genomen, en gekregen. Blijkbaar mogen we vandaag elkaar weer zien. We kunnen scheiden van huis en haard (of op papier), maar we zijn voor altijd in relatie. We hebben geen invloed op hoe de ander is, doet, zich gedraagt of op ons reageert, maar gelukkig heb ik dat wel op mezelf. En daar blijf ik me op richten en in verdiepen. Dat is mijn verantwoordelijkheid en dat zal het altijd zijn.

 

 

 

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares