Nalatenschap

Heb jij niet dat je iets wil nalaten in dit leven. Wat een leuke vraag, zei ik tegen de vragensteller, je bedoelt iets fysieks, iets tastbaars? Ja, bijvoorbeeld. Ik moest even nadenken. Ik heb niet zozeer dat ik iets tastbaars wil nalaten, want ik merk dat ik elke dag iets nalaat. Met elke stap die ik zet, laat ik iets na, op een energetisch niveau. Het bekende ripple effect. Het was even stil en ik kon bij mezelf de verantwoordelijkheid voelen die hierin schuilgaat. Maar, vervolgde ik, ik laat natuurlijk ook blogs na, dat is wel tastbaar. En mijn nog te schrijven (kinder)boeken, die laat ik straks ook na. Als ik nu weer stil sta bij deze vraag, realiseer ik mij hoeveel ik op één enkele dag na laat. Als ik nou vandaag als voorbeeld neem. De meeting die ik heb gehad vanmorgen, hierin heb ik mijn inbreng, mijn woorden, de toon van mijn woorden en mijn aanwezigheid nagelaten. Alle appjes die ik vandaag gestuurd heb naar al die dierbare mensen om mij heen, zijn een nalatenschap van mijn liefde en verbinding met hun. Het telefoongesprek in de trein met een vriendin waardoor ik meer zicht kreeg op een situatie en ik nog meer mijn verantwoordelijkheid kan nemen over iets wat ik te doen heb. En daarmee mijn nalatenschap vergroot. Op mijn werk achter de receptie heb ik mijn stempel gedrukt vandaag. Alle gesprekjes die ik heb gehad, de telefoontjes, het onderonsje met Ben de postman, de gesprekken met mijn collega’s, het in ontvangst nemen van alle pakketten en de wandeling die ik gemaakt heb in de pauze. Hiermee heb ik in Schiphol-rijk van alles achtergelaten. Vanmiddag thuis heb ik gewerkt achter mijn laptop, heb ik een meeting gehad, heb ik besloten dat het tijd was om mijn vriezer te ontdooien en ben ik nog gaan wandelen in de zon. Ik heb gebeld met mijn zus en heb een boodschap gedaan bij de Lidl. Allemaal brokjes nalatenschap. En nu schrijf ik deze blog en laat ik deze woorden na op de computer, op mijn website en daarmee voor iedereen die mijn blog leest. Als ik het zo bekijk, dan heb ik alleen al deze dag heel veel achter gelaten, en daarmee heel veel verschillende brokjes nalatenschap. Een stukje liefde, een stukje verbinding, een stukje waardering, een stukje verdieping, een stukje vreugde, een stukje plezier, een stukje reflectie, een stukje humor, en ook een stukje spanning, een stukje onrust, een stukje onzekerheid, een stukje onzorgvuldigheid en een stukje waar ik nog meer op eigen benen mag gaan staan. Ik laat elke dag wat na, met elke keuze die ik maak, elke beweging die ik maak, elke stap die ik zet, elke gedachte die ik heb en elk woord dat ik uitspreek. Het is misschien niet allemaal tastbaar, maar wel degelijk voelbaar. En dat is misschien wel onze grootste nalatenschap, namelijk de manier waarop we leven, in elk moment. En mijn vriezer? Die is heerlijk aan het ontdooien. Een mooie reflectie van een stukje in mezelf dat ook aan het ontdooien is, of eigenlijk uit een comfort ontwaakt, waardoor mijn nalatenschap straks alleen maar groter wordt. Of nu eigenlijk al is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares