Natuur

Ik loop door het Diemerpark en kijk over het water heen. Er zijn opvallend veel zwanen en het eerste wat ik dan altijd doe, is kijken of ze met z’n tweetjes zijn. Een zwaan alleen vind ik iets treurigs hebben, wetende dat ze altijd samen zijn en niet aan scheiden doen. Wat een rust en eenvoud stralen ze uit. Ik realiseer me hoeveel wij van dieren en van de natuur in het algemeen kunnen leren. Waarom maken wij mensen het leven zo gecompliceerd, vraag ik mij af. In de natuur is er geen ruimte voor complexiteit, alles constelleert zich zoals het hoort te zijn. Alles is, heeft zijn of haar plek en er bestaat een orde waar iedereen en alles zich aan houdt. Zwanen blijven hun hele leven bij elkaar en doen niet aan vechtscheidingen. Rustig. Bij ons verdienen heel veel mensen een dikke boterham, omdat wij als mensen onderling niet met elkaar overweg kunnen. We beginnen verliefd, houden van elkaar en eindigen met ruzie en wrok. Waar komt dat vandaan, vraag ik me af, en wat voor keuzes maken we gaandeweg dat dit het resultaat is? We zijn als mensen geweldig in het creëren van problemen, complexiteit en verwarring. We maken het onszelf, en daarmee anderen, moeilijk.  Zou het kunnen dat het leven van nature een simpliciteit in zich draagt, net als in de natuur. En dat deze simpliciteit ook onze natuur is? Soms lijkt het dat we liever tegen de rivier in zwemmen, terwijl de keuze om met de stroom mee te zwemmen in elk moment aanwezig is. Wie zouden we zijn zonder onze problemen en issues? Ik kijk naar de zwanen, die dobberen op het water, en realiseer me wederom hoe eenvoudig het leven is. Wij zijn het die het leven complex maken. De zwanen dobberen met de stroom mee, genietend van de zon en in connectie met elkaar. De natuur geeft ons elke dag prachtige reflecties, waar we als mensen veel van kunnen leren.

 

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares