Op de Dam

Zaterdag stond ik in de stralende zon met een aantal vrouwen op een overvolle Dam. Het was 1 oktober, de start van de Borstkanker maand. Een aantal vrouwen uit mijn Amsterdamse netwerk wilden hier graag aandacht aan besteden. Eén vrouw heeft twee tantes verloren aan borstkanker, een andere vrouw haar moeder is overleden aan borstkanker en zij heeft zelf ook borstkanker gehad. En zo stond ieder van ons op de Dam met een eigen reden, en ik ook. Voor mij was het vooral om support te geven, er te zijn, mensen te ontmoeten en het gesprek aan te gaan over het belang van borstzorg en de relatie met onze borsten. Oktober staat vol in het teken van borstkanker, maar er is zoveel meer, als het om onze borsten gaat. We lopen op de Dam rond met drie siliconen borsten op een dienblad, voor een ieder die wil om te voelen. Dare to feel. Twee borsten zijn ziek, één borst is gezond. Het blijkt voor veel mensen nog best lastig om te voelen welke borst gezond is en welke niet. Het is ongemakkelijk, het voelt raar, soms zit er schaamte op en we weten vaak niet hoe we moeten voelen. Dit is allemaal logisch en heel begrijpelijk. We weten allemaal wat borstkanker is en we kennen vrijwel allemaal iemand die borstkanker heeft, heeft gehad of hieraan overleden is. Toch staat het ver van ons, niet alleen borstkanker, maar onze borsten, en eigenlijk ons hele lichaam. Ik had een inspirerend gesprek met een arts, die op ons af kwam lopen. Zoveel mensen hebben totaal geen contact met hun lichaam, zo zei hij. Ik vertelde hem over het belang van borstzorg, niet vanuit angst, zoals je nu veel ziet deze maand, maar vanuit contact maken met jezelf. Er zijn al veel vrouwen die hun borsten regelmatig checken, maar dit doen we altijd vanuit die angst dat er misschien iets niet goed is. Ik vertelde de arts over dat borsten zoveel meer zijn dan seks, borstvoeding of borstkanker. Hebben we überhaupt als vrouw een relatie met onze borsten? Er kwamen ook drie jonge studenten op ons af, eerstejaars, net aangekomen in de grote stad. Giechelend, wat onwennig, maar wel heul nieuwsgierig. Ze vonden de siliconen borsten maar wat spannend. Ja, ze wilden graag voelen. Dit gebeurde met behoorlijk wat kracht en duwwerk. Liefdevol, zei ik, liefdevol, wij vrouwen willen graag met TLC (tender love & care) aangeraakt worden. Oh, ok, weer wat geleerd. Hebben jullie een vriendin? Nee, die hadden ze niet. Dat doet er niet toe, zei ik, het is belangrijk dat ook jullie hiervan op de hoogte zijn. We hebben allemaal vrouwen om ons heen, een moeder, vriendin, collega’s, ga zo maar door. Jaja, is belangrijk, borstkanker enzo. Nou, dat niet alleen, zei ik, maar dat we als vrouwen een relatie met onze borsten hebben. Een paar grote ogen keken mij aan. Tja, je kan niet vroeg genoeg beginnen….Het was een mooie middag, waarbij het voor mij eigenlijk niet eens over borstkanker ging. Het gaat over iets veel wezenlijkers. Als er borstkanker geconstateerd wordt, dan is er al heel veel aan vooraf gegaan. Ja, het is belangrijk om als vrouwen onze borsten te checken, maar dit komt meestal vanuit de angst dat we wellicht 1 van de 7 zijn. Zoals de arts zo treffend zei: we hebben totaal geen contact met ons lichaam. Ik ben het geheel met hem eens. Zou het niet mooi zijn als we uit de angst stappen en vanuit liefde en zorg voor onszelf een relatie aangaan met ons eigen lichaam, en daarmee dus ook met onze borsten….daar mag wat mij betreft de maand oktober overgaan, en alle maanden die volgen.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares