Opvullen

Ik word me bewust van een patroon, waarover ik graag iets met jullie deel. Het is namelijk zo, dat ik goed gedij als het lekker druk is. Nu denk je wellicht: wat is daar mis mee? Nou, niets, maar kan ik ook goed gedijen als het een moment wat minder druk is? Nou, daar ben ik minder goed in. Als ik alle (marketing) berichten op social media moet geloven, en dat doe ik soms in een moment van niet aanwezig zijn, moet je jagen, streven, doen en strijden als je meer te doen wilt hebben. Laat jezelf zien en laat jezelf horen, lijkt wel de lijfspreuk van velen. Maar klopt die wel?

Na een aantal drukke weken heb ik het deze week wat rustiger. Nee hoor, ik heb nog steeds voldoende te doen, maar ik observeer a. dat als het wat rustiger is, ik meer gedachtes heb (zoals: moet je niet meer doen en verdien ik wel genoeg geld), b. dat ik mijn tijd graag wil opvullen, c. dat ik er nog niet volledig op durf te vertrouwen dat alles zich ontvouwt (en d. dat ik meer ga snacken). Het lijkt wel alsof ik verslaafd ben aan druk zijn en veel te doen hebben, en dat dit mij een gevoel van voldoening en vervulling geeft. Kijk eens wat ik allemaal doe: het lijkt wel een kind die aan zijn/haar ouders laat zien hoe goed hij/zij kan tekenen.

Ik ervaar momenteel een fijne ruimte, mede veroorzaakt doordat ik steeds meer en sneller dingen doe waarvan ik simpelweg weet dat ze gedaan moeten worden. Mijn uitstelgedrag is steeds minder hardnekkig, waardoor ik een grotere rust en ruimte ervaar om bestaande werkzaamheden te verdiepen en om nieuwe werkzaamheden binnen te laten. Ik kan het iedereen aanraden: stel de dingen niet of bijna niet uit, je krijgt er een boel voor terug. Dat klinkt heerlijk, toch, meer rust en ruimte? Er zit echter iets in mij dat dit probeert te saboteren. Ik zal ‘dit iets’ even aan jullie voorstellen: de saboteur. Ik moet volgens deze saboteur jagen, streven, doen en strijden, althans, dat is mijn overtuiging, maar mijn hele lichaam wil dit niet. Nu ben ik een groot fan van luisteren naar mijn lichaam en doe ik dit ook steeds vaker. Ik kies er daarom deze week bewust voor om gewoon in die rust en ruimte te blijven, ondanks punten a, b, c en d. Wat leer ik daarvan? Dat hoe minder ik doe en probeer, er meer is en ontstaat. Ik word zomaar gebeld door een nieuwe cliënt (terwijl mijn praktijkwebsite niet eens in de lucht is en ik vind dat die er nu écht moet zijn), er ontstaan nieuwe initiatieven en er is ruimte voor impulsen.

Worden we niet juist bereikbaarder en zichtbaarder voor anderen als we dat wat we te doen hebben en te brengen meer verdiepen in onszelf en hiervoor ook zo af en toe de tijd nemen? Als we durven te vertrouwen in even niets doen, gewoon te zijn en de richtingsaanwijzer van je lichaam te volgen? Ik hoef mijn dagen en weekenden niet op te vullen, het leuke is namelijk, dat wat er mag gebeuren, dient zich als vanzelf aan. Ik moet me er alleen wat minder mee bemoeien en wat meer vertrouwen en waarderen op wat er nu is. En dat is best veel.

Kortom, het vult zich vanzelf, juist als ik minder doe.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

4 shares