Overgave

Overgave, dat was absoluut het thema van mijn dag gisteren. Ik was samen met vriendin K. op de middelbare school van haar oudste dochter, waar ze één keer per jaar de gezondeschooldag organiseren. Op deze dag worden er tal van workshops aangeboden aan de tweedeklassers van de school en deze workshops hebben allemaal iets met het thema gezondheid. Wij hadden ons aangemeld met een ‘lief voor je lijf’ workshop voor meisjes, een idee waarvan het zaadje er langer zat en blijkbaar mocht dit zaadje gisteren haar gezicht laten zien. Ik ben altijd van nature een voorbereider geweest, heb weinig tot geen ervaring met het presenteren voor groepen en heb lange tijd geen vertrouwen in mijzelf gehad dat ik in het moment zou weten wat er nodig is, laat staan wat er gezegd moet worden. Dit waren processen die ruim vantevoren in mijn hoofd plaatsvonden.
Echte overgave ken ik dus niet, want ik heb het niet werkelijk geleefd, vanuit mijn lichaam. Het is namelijk geen mentale knop die je omzet of iets wat je bedenkt te gaan doen. Overgave ontstaat vanuit een diep vertrouwen in jezelf en in het leven, en in het volledig in je lichaam aanwezig zijn in het moment. Het is een dieper weten dat alles er al is, dat ik er contact mee mag maken en dat mijn aanwezigheid voldoende is. Vriendin K. en ik hebben vantevoren wel gesproken over de workshop, maar we kwamen al vrij snel tot de conclusie dat er eigenlijk niets was om voor te bereiden. We hadden een kader en wat ideetjes, meer was er niet nodig. We hebben gisteren drie totaal verschillende workshops gegeven, waarbij we de laatste workshop echt helemaal hebben losgelaten. Jeetje, wat voel ik mij kwetsbaar zeg, zei ik. We moesten er ook om giechelen. Bij elke nieuwe groep meiden en dus bij elke nieuwe workshop hebben we gevoeld wat er nodig is. Van daaruit ontvouwde de workshop zich. Er was ongemak, er waren stiltes, er was een groep waarbij vrijwel niemand iets deelde en er was een groep waarbij er enorm werd gedeeld. Alles was ok. Bij de laatste workshop zei één van de meiden al meteen aan het begin: goh, best spannend dit, ik heb eigenlijk geen idee wat we gaan doen hier. Ik begon te lachen en zei: nou, wij eigenlijk ook niet, ik vind het ook spannend. Die workshop hebben we het over intimiteit gehad. Huh, intimiteit, was is dat? En zo ontstaat er iets, iets wat aan het licht mag komen en iets wat in dat moment aangeraakt mag worden. Het mooie is, wij gaven dan wel de workshop, maar alle meiden gaven ons ook de workshop. We gaven de workshop met elkaar. Ik loop hier al wat langer rond, maar dat wil niet zeggen dat ik het beter weet dan zij. Er gebeurde van alles in mijn lijf deze dag, alsof mijn lijf zei: kom maar op met die overgave, ik ben er klaar voor.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares