Plaatjes

Ik heb veel plaatjes in mijn hoofd gehad in hoe het leven eruit zou moeten zien en ook hoe ik zelf zou moeten zijn. En die plaatjes zijn er nog steeds, alhoewel  ze wel veranderd zijn. Het is alsof er een bioscoop in mijn hoofd zit, waar continu beelden worden geprojecteerd. Mijn plaatjes waren lange tijd trouwen (in ieder geval een relatie hebben maar die witte jurk heeft ook lange tijd gelonkt), kinderen krijgen, werk hebben, geld verdienen en het sociaal acceptabele leven leiden. Vakanties, etentjes, feestjes, kortom het sociale plaatje. Veel van die hoofdzaken zijn inmiddels bijzaak geworden (of helemaal komen te vervallen), doordat ik andere keuzes ben gaan maken. Maar die plaatjes, die blijven, en soms lijkt het alsof het ene plaatje wordt vervangen door een ander plaatje. Het valt me op hoe snel een plaatje zich in mijn bioscoop nestelt en daar heel hardnekkig blijft zitten. Ik merk het bijvoorbeeld met relaties, als ik een man ontmoet, zoals een tijdje terug. Voor ik het door heb, zit ik in de toekomst en ben ik een pad aan het uitstippelen in waar die relatie naar toe gaat.  Zo heb je net iemand ontmoet en voor je het weet, ben je in je hoofd al 50 stappen verder en vraag je je af of er aantrekkingskracht is, of en wanneer je elkaar weer gaat zien en of het een lange termijn potentie heeft. Op relaties zitten tal van plaatjes, in hoe ze eruit moeten zien en waar het naartoe moet gaan. Of neem een baan, die ik misschien zou krijgen. In mijn hoofd heb ik de baan al, ben ik bezig met hoe ik het ga regelen met al mijn andere werkzaamheden en zie ik mezelf op het kantoor zitten. En dan gaat de baan niet door,  terwijl mijn bioscoop volle zalen trekt. En zo is er voor alles een plaatje, op groots en klein niveau. Voor we het doorhebben, plakken we overal een plaatje op en zijn we continu bezig met het inkleuren van een toekomstig beeld. Een beeld dat bestaat uit illusies, verwachtingen, projecties, voor(oordelen) en uiteindelijk teleurstelling. Ik sprak een vrouw dit weekend die momenteel veel verdriet heeft. Haar relatie is net over en ze zouden trouwen en kinderen krijgen. Een herkenbaar plaatje, voor veel vrouwen. Het is behoorlijk confronterend, als zo’n plaatje opeens wegvalt. Wat dan? Met onze plaatjes leven we continu een aantal stappen vooruit, in een film die verwachting heet en met ondertitel: het leven is nu niet goed genoeg. Met elk plaatje zeg ik eigenlijk continu tegen mezelf, het leven, situaties en de mensen om mij heen dat ik het liever anders zie en dat wat er nu is, wie ik nu ben of wie de ander nu is, niet voldoende en waardevol is. Het is een continue afwijzing van al het moois dat er nu is, wat het leven biedt en ook wat ik zelf breng. Telkens als ik denk dat het anders moet zijn, of dit nu een relatie is, woning, werk, een vriendschap, een situatie of gewoon dit moment, zit ik in een plaatje. Het is heel bevrijdend ervaar ik, om steeds meer die plaatjes los te laten en uit die illusie te stappen dat ik controle heb. Het leven is al groots en omvattend, waarin voor alles wordt gezorgd en waarin alles precies is zoals het moet zijn. Zonder plaatjes ontstaat er ruimte om wat dieper adem te halen, te ontspannen en te realiseren dat ik noch het leven ergens naartoe moet. Dat wat nodig is komt vanzelf naar mij toe, of is er misschien al. Of komt niet, maar dan is het blijkbaar ook niet nodig. Of later misschien. Zouden we daarom zoveel stress, emoties, burn-out en onrust hebben, omdat we continu bezig zijn met plaatjes, en niet met wat er nu is?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares