Praatje

Wat een geweldige pumps heb je aan. Ik ga naast een prachtige vrouw zitten bij de tramhalte en kijk vol bewondering naar haar pumps (en naar haar, want ze ziet er helemaal mooi uit). We raken aan de praat, zij woont ook op IJburg en we stappen samen de tram in. Ik voel dat ik naast haar wil zitten en volg mijn gevoel. Mijn hoofd probeert mij wijs te maken dat dit wellicht raar is, maar ik luister niet naar die gedachtes. We hebben een leuk gesprek en op een gegeven moment vraagt ze mij of ik weet waarom die man iets verderop zo’n raar oortje in heeft. Ja, zeg ik, dat viel mij ook al op. Als ik naast hem had gezeten, had ik het meteen gevraagd. Oh, ja, zegt ze, ben je nieuwsgierig? Ja, dat ook, zeg ik, maar ik vind het leuk om met mensen te praten, ook als ik ze niet ken. Want wat maakt dat je eerst iemand moet kennen, vraag ik haar, om met ze te praten? Dat had ik als kind ook al, die openheid en overal op af stappen, en dat heb ik eigenlijk altijd gehouden. Ik ben er even vanaf gestapt, maar realiseer me steeds meer hoe leuk het is. Ik vertel haar over mijn werk in de horeca en dat ik daar ook met iedereen een praatje maak. Ze zegt dat ze dat ze dat zelf niet heeft, maar hier graag ‘een stukje van zou willen’. Ik vertel hoe leuk het is om gewoon tegen iemand op straat te zeggen dat ze er geweldig uit ziet. Als we bij mijn tramhalte zijn, zeg ik nog even mijn naam en dat ik het zo leuk vind om haar te ontmoeten. Ik stap samen met de man met het oortje uit, maar hij loopt te snel voor mij….volgende keer. En de mooie vrouw uit de tram, volgens mij draagt zij dat stukje wat ze graag zou willen hebben allang in zich. Soms mag het even door iemand anders aangeraakt worden, zoals vandaag in de tram. Een kleine herinnering dat we alles al in ons dragen…..dat alles er al is.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares