Raad eens hoeveel ik van mij hou

In het PS magazine van het Parool staat een inspirerend interview met relatie- en gezinstherapeute Roefke Carmiggelt-Polak. Ze vertelt over haar jarenlange werkervaring met stellen en gezinnen. Kortom, met mensen zoals jij en ik die last hebben van het leven door onopgeloste pijnen uit het verleden, waardoor ze nu stoeien met hun relaties. ‘In een geval van een scheiding wil ik als eerste weten of ze (cliënt) van beide ouders mochten blijven houden. Dit is cruciaal voor de loyaliteitshuishouding van een kind’. Deze woorden blijven bij mij hangen. Met alle scheidingen die er gaande zijn, waar velen kinderen bij betrokken zijn, is dit een waardevolle wijsheid die ze in het interview deelt. Een wijsheid die door velen van ons echter niet geleefd wordt. Het zegt veel over ons als ouders, maar ook de mate van onze eigenliefde en de behoeftes die we hebben naar onze kinderen. Los van een scheiding is een eerlijke vraag om onszelf te stellen: hebben we de liefde van onze kinderen nodig? Maar ik lees er ook iets anders in. Als we tegen een kind indirect of direct zeggen dat het niet van papa of mama mag houden, zeggen we daarmee ook dat het een deel van zichzelf moet ontkennen. Papa en mama zijn immers beide vertegenwoordigd in het kind. Ik moet vanmorgen denken aan het boekje over grote haas en kleine haas. En dat grote haas aan kleine haas vertelt hoeveel hij van hem houdt. Tot de maan en terug. Er zou een tweede deel van dit boekje mogen komen, zo dacht ik. In dit boekje vertelt grote haas aan kleine haas hoe belangrijk het is dat kleine haas van zichzelf houdt. Raad eens hoeveel ik van mij hou? Tot de maan en terug. We leren ontzettend veel als we opgroeien, op school, thuis, van opa en oma, de buren, eigenlijk van iedereen om ons heen. Iedereen leert ons een iets waardevols. Maar hoe komt het dat niemand ons leert hoe belangrijk het is om van jezelf te houden? Dat niet alleen, maar hoe je dat moet doen, gewoon heel praktisch, in het dagelijkse leven. Ik heb dat niet geleerd en dus ook niet geleefd, totdat ik bijna 40 werd. Toen pas kreeg ik de eerlijke reflectie wat dat eigenlijk betekent, van jezelf houden en hoe dit begint met goed voor jezelf te zorgen. Terug naar de scheiding. Als een kind niet van beide ouders mag blijven houden, wat reflecteren we dan aan het kind over houden van en liefde? Of we nu samen zijn of van plan zijn uit elkaar te gaan, is eigenliefde en eigenwaarde niet onze verantwoordelijkheid als ouders (en dat zijn we allemaal, ook als je geen eigen kinderen hebt) om aan de generaties die na ons komen te laten zien? De grootste reflectie naar kinderen is hoe we zelf leven. Het is niet zozeer wat we doen of wat we zeggen, maar hoe we zijn, de kwaliteit waarin we leven en de keuzes die we maken. Het grootste cadeau aan een kind is een ouder die van zichzelf houdt en daarmee niets nodig heeft van het kind. Dan kan een kind in alle ruimte en vrijheid opgroeien en ervaren hoe waardevol hij of zij is. En dat daar heel veel van gehouden mag worden, door zichzelf.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares