Sarphatipark

Sinds ik in de Pijp woon, en dat is precies een maand, heb ik het Sarphatipark ontdekt. Een fijn stadspark, niet te groot, niet te klein, waar je net even dat gevoel krijgt dat je niet in een stad bent (en toch ook weer wel). Ik wandel daar nu elke ochtend en sinds kort is dit een wandeling plus. Ik neem namelijk een aantal keer per week mijn knalroze gewichtjes mee en dan doe ik wat oefeningen in het openlucht sportgedeelte van het park. Hier staan pingpong tafels, een schommel en flink wat apparaten om te trainen. Ik merk dat het tijd is dat ik mijn lichaam wat meer ga ondersteunen, waardoor het wat sterker en fitter wordt. Met mijn dikke jas, wanten en muts op stond ik vanmorgen op de step, om vervolgens erna heerlijk te twisten op zo’n draaischijf. Ik doe het heel rustig aan en dit is voor mij een geheel nieuwe ervaring. Ik heb het qua sporten (en yoga) nooit rustig aan gedaan, omdat het altijd resultaatgericht was. Het fanatieke element schoot er altijd in, waarbij ik altijd een druk op mezelf (en mijn lichaam) heb gelegd. Ik wilde altijd meer. Tijdens mijn zwemfase heb ik al mogen ervaren hoe het is om ‘gewoon’ te zwemmen, zonder dat het een half uur moet zijn of dat ik persé zoveel baantjes moet zwemmen. Dat lukte zeker niet altijd, omdat het fanatieke er heel snel insluipt. Het geeft voor mij het sporten een geheel nieuwe dimensie, als ik het moeten er vanaf haal. Het voelt niet als een verplichting, waardoor ik echt met plezier in de ochtend naar het park wandel. Ik doe het voor mij, als ondersteuning, en dat geeft het een heel andere ervaring. Ik heb geen horloge met calorieën teller, een hartslagmeter, een stappenteller, een sport app, een personal trainer die van alles roept of een werkschema. Mijn lichaam en mijn adem zijn mijn metgezellen. Mijn hele leven heb ik gesport vanuit een niet acceptie van mijn lichaam. Er kon altijd iets beter, platter, strakker, mooier, groter, gespierder, sterker, dunner, fanatieker, vaker, langer, en altijd maar méér. Nu wandel ik ook elke ochtend en ben ik van plan om regelmatig oefeningen te doen, maar de kwalilteit en de intentie waarin ik het doe is veranderd. Ik kan niet anders zeggen: dit voelt enorm bevrijdend. En dat er dan ook nog zoveel honden in het park zijn, wat wil een mens nog meer…?

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares