Ritalin

1 op de 4 studenten slikt Ritalin voor recreatief gebruik of om hun concentratievermogen te verbeteren. Mijn oren klapperden, toen ik dit onlangs hoorde tijdens de ESSUS Conference ( European Symposium on Substance Use among Students) in Amsterdam. Mijn oren klapperden, maar ook mijn gevoel van purpose en de verantwoordelijkheid die ik heb in de reflectie die ik ben en leef, werden aangeraakt.

We leven momenteel in een wereld, en niet alleen de wereld van de studenten, waar verkering met jezelf hard nodig is. Wordt deze Ritalin trend het nieuwe ‘normaal’ vroeg ik mezelf na afloop af. Ik vrees dat het antwoord ‘ja’ is. Of eigenlijk, dat is het al.

Ik mocht een intermezzo geven tijdens de conferentie met de titel ‘My body is my scientist‘. Ik had geen cijfers, grafieken, onderzoekresultaten of wetenschappelijke bevindingen. Het was me, myself & my body op het podium, waarbij ik deelde over het belang van naar je lichaam luisteren en hoe ongelofelijk wijs en intelligent ons lichaam is. Het is niet alleen onze wetenschapper, maar ook onze beste vriend.

Wie van jullie herkent zich in de situatie dat je naar de wc moet, voeg ik aan het publiek, maar niet gaat, omdat er iets anders belangrijker is? Iedereen stak zijn of haar hand op. Wie herkent zich in de situatie dat je ’s avonds moe bent, maar niet naar bed gaat, maar iets anders gaat doen? Iedereen stak zijn of haar hand op. Wie herkent zich in de situatie dat je te veel gegeten hebt en dat je je opgeblazen en lethargisch voelt? Iedereen stak zijn of haar hand op.

Tot zo ver het lichaam dat spreekt.

Maar het lichaam vertelt ons nog veel meer, zei ik, en dus niet alleen wanneer het naar de wc moet, wat, wanneer, hoeveel en op welk tijdstip het wil eten en wanneer het graag wil rusten en slapen. Wie heeft er weleens een onenightstand gehad of is gaan daten met iemand waarvan je meteen al wist: dit kan ik beter niet doen. Niet iedereen stak zijn of haar hand op, maar wel veel. Wie is ‘het’ dat ons vertelt wanneer iets niet klopt, waar is, goed voelt en we beter ‘nee’ kunnen zeggen?

Tot zo ver het lichaam dat spreekt.

Zou het kunnen dat er binnen universiteiten en andere educatieve instellingen te weinig tot geen ruimte is voor de intelligentie van het lichaam? Zolang we ons blijven richten op prestaties, resultaten, cijfers, op tijd je studie afmaken en ‘iets’ moeten worden, zullen er steeds meer studenten alcohol, drugs, Ritalin en/of andere middelen gebruiken om maar niet de leegte en het verdriet te hoeven voelen van niet ontmoet worden voor wie ze werkelijk zijn.

We hoeven niet met elkaar naar een oplossing te zoeken voor het toenemende alcohol- en drugsgebruik onder studenten, maar we mogen helemaal terug naar het begin. Een kind van drie vindt zichzelf geweldig, houdt van zichzelf en heeft geen enkele behoefte aan wat voor stimulans of verdovend middel dan ook. Een kind van drie is in contact met zijn lichaam en weet precies wat waar voelt en wat niet.

Het probleem is niet de alcohol en ook niet de drugs, maar het feit dat we die connectie met onszelf uit het oog verloren zijn.

door
Vorige blog Volgende blog

Reacties

  1. Dat ritalingebruik past in de trend van het toegenomen drugsgebruik onder studenten. Ik denk niet dat er een enkele oorzaak voor aan te wijzen is. De welvaart speelt mee. We zijn allemaal mijlenver af van onze driejarige ik, die nog niks hoefde…

    • mareineke
    • 4 juli 2018

    Ik vraag me af of het de welvaart is, we zijn inderdaad mijlenver af van ons driejarige zelf en we moet zeker meer als kind, maar we moeten vooral veel van onszelf. De driejarig is nog heel erg in contact met zijn of haar essentie en zal nooit iets doen (zoals drugs nemen) omdat hij/zij weet dat dit je weghaalt van je essentie. Het is een interessant gegeven dat we op een manier leven en niet alleen de studenten, waarin we totaal uit contact zijn met onszelf en vooral bezig zijn met alles daarbuiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

8 shares