Separatie

Ik keek onlangs een documentaire van Louis Theroux waarbij hij op bezoek ging in een staatsgevangenis in Amerika. Voor mij als kijker een unieke kans om een kijkje te nemen op een plek waar ik eigenlijk weinig tot niets van af weet.  We zetten hier mensen weg, met als doel om ze uit de maatschappij te houden, maar ze maken nog steeds onderdeel uit van de maatschappij. En de maatschappij ook van hun, dat blijkt wel. In deze gevangenis zitten alleen maar mannen die zo afentoe een uurtje buiten mogen luchten. Wat mij boeide is wat er tijdens het luchten, maar ook tijdens de maaltijden gebeurt. Iedereen gaat bij zijn eigen groep zitten. Blank zit bij blank, zwart zit bij zwart, en niemand haalt het in zijn hoofd om in de buurt van ‘de ander’ te komen. Er vindt daar een strikte scheiding plaats in huidskleur, achtergrond, geaardheid, religie en ook groepsgang. Je praat niet met de ander, je zit niet bij de ander, kortom, je verbindt je op geen enkele manier met de ander. En toch leven ze op een zeer klein oppervlakte naast en met elkaar. Een gevangenis heeft weliswaar muren om zich heen en is in meerdere mate afgesloten van de buitenwereld, maar de wereld buiten speelt zich wel degelijk af binnen de muren van de gevangenis. Eigenlijk is er geen buiten en binnen wereld, het is allemaal één. De separatie die overal plaatsvindt in de wereld, zowel op micro als op macro niveau, speelt zich uitvergroot af in deze gevangenis. Wat ik zelf steeds meer ervaar is hoe separatie haar diepe wortels heeft in de mens zelf. Separatie begint daarmee bij onszelf. Het zit in ons, wat zich vertaalt naar een separatie buiten ons. Het is een vorm van bescherming, waarbij we nee zeggen tegen een deel van onszelf. We creëren hiermee een scheiding en ook een vorm van superioriteit, waarbij we ons beschermen tegen een reflectie die een ander ons biedt. Want laten we eerlijk zijn: ‘de ander’, dat zijn we toch zelf? Het is een vorm van ontkenning, een beter voelen, een anders willen zijn en een onechte vorm van broederschap. Waar zit mijn eigen separatie, vroeg ik mezelf na het zien van deze documentaire, want ja, die zit ook bij mij. Elke actie die ik onderneem of elke stap die ik zet, die niet voor iedereen is, draagt een vorm van separatie in zich. Als ik nog een voorkeur heb om de ene persoon wel binnen te laten en mezelf te laten zien en bij de andere persoon niet, dan ben ik in separatie. Als ik iets doe waarbij ik iemand anders buiten sluit, ook al is het maar één persoon die achter blijft, dan ben ik in separatie. Kortom, als het om mij gaat en niet om het geheel, leef ik in scheiding. In scheiding met mezelf, en daarmee met iedereen. Brexit is een confronterende en eerlijke reflectie van separatie, in dit geval binnen Europa. Als er één persoon in Engeland niet meer deel wil uitmaken van de EU, dan hebben we met elkaar iets om naar te kijken. We zijn namelijk geen groepjes, klassen, gangs, afdelingen, partij of land. Ja, we maken wellicht onderdeel uit van dergelijke door onszelf bedachte creaties, maar in werkelijkheid zijn we één totaal, waarbij een ieder van ons zijn of haar deel vertolkt. Separatie is een bescherming die we gebruiken omdat we zo graag nog een individu willen zijn en daardoor denken dat we ertoe doen. Maar we doen er allemaal toe, ook al zijn we met elkaar één geheel. Mijn stukje in de puzzel is net zo belangrijk als jouw stukje. En dit geldt overal, óók in de gevangenis.

door
Vorige blog Volgende blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

0 shares